معجزه‌ای برای محوکردن جای بخیه!



مجله زندگی ایده آل: باقی ماندن جای عمل جراحی روی پوست یکی از نگرانی‌های مشترک همه متقاضیان اعمال زیبایی است! شاید شما هم تا به حال با کسانی روبه‌رو شده باشید که بینی‌شان با جراحی فرم خیلی خوبی پیدا کرده اما وقتی از نزدیک به آنها نگاه می‌کنید جای بخیه زیر پره‌های بینی‌شان کاملا مشخص است و به اصطلاح «توی ذوق می‌زند»! به هر حال با ایجاد هر زخم یا برش عمیق روی پوست جای آن تاحدودی باقی می‌ماند اما امروزه راهکارهایی معرفی شده‌اند که با کمک آنها می‌توان جای زخم و بخیه را به حداقل برسانید. دو نفر از بهترین متخصصان پوست ایران در این مورد به شما توضیح می‌دهند.

انتظار معجزه نداشته باشید!

امروزه روش‌های مختلفی برای بهبود ظاهر جوشگاه وجود دارد که بیشتر آنها در كلینیك‌های پوست و با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود. فقط برای ترمیم اسكارهای شدید مثل سوختگی‌های وسیع نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان است. روش‌های جدید می‌توانند تغییراتی در طول، پهنا یا جهت جوشگاه ایجاد کنند یا جوشگاه‌های فرورفته را بالا آورند و انواع برجسته را مسطح كنند اما هیچ‌گاه جوشگاه را كاملا از بین نمی‌برند و هیچ روش جادویی وجود ندارد كه پوست را به وضعیت اولیه بازگرداند. علاوه بر این، روش‌های اصلاح جراحی خود می‌تواند آثاری در پوست بر جای بگذارد كه البته بهتر از جوشگاه اولیه است. همچنین باید به یاد داشته باشید رنگ جوشگاه را نمی‌توان تغییر داد، اگرچه با گذشت زمان كمرنگ‌تر می‌شود.

اصلاح جوشگاه  با جراحی!

برداشتن جوشگاه با جراحی مناسب‌ترین روش برای جوشگاه‌های پهن یا طویل است. در این روش جوشگاه‌های پهن را می‌توان برداشت و دوباره بخیه كرد به نحوی كه خط جوشگاه باریك‌تر شود. در مورد اسكارهای طویل نیز جراحان پوست از برش‌های نامنظم استفاده می‌كنند تا خط جوشگاه را كوتاه‌تر نشان دهند. گاهی اوقات با جراحی می‌توان جهت یك اسكار را طوری تغییر داد كه تمام یا قسمتی از آن در مسیر خطوط طبیعی پوست قرار گیرد و كمتر به چشم بیاید. با همین روش می‌توان جوشگاه‌ها را به مناطقی كه كمتر به چشم می‌آیند (برای مثال لابه‌لای خط رویش مو یا خط محل تلاقی بینی و گونه‌ها) منتقل كرد تا دیده نشوند.

معجــزه‌ای برای محــوکردن جای بخیــه!

پوست‌تان را بسایید!

سایش پوست (درم‌ابریژن) روش مناسبی در اصلاح جوشگاه‌های ظریف است. در این روش از یك ابزار مثل برس که به سرعت می‌چرخد یا لیزر برای برداشتن لایه‌های سطحی پوست استفاده می‌شود. در واقع روش‌های مختلفی برای سایش پوست وجود دارد اما نتایج آنها تفاوت زیادی با هم ندارد. دست ماهر یك متخصص پوست است كه ماشین را هدایت می‌كند و با به كار بردن آن در جهت‌های صحیح سطح پوست می‌تواند جوشگاه‌ها را بدون اینكه جوشگاه جدیدی بر جای بگذارند، از بین ببرد. معمولا توصیه می‌شود سایش پوست روی تمام صورت یا تمام گونه انجام شود زیرا انجام آن تنها در یك منطقه كوچك پوست، باعث تمایز آن از سایر نقاط می‌شود.

اگر جوشگاه اولیه سطحی باشد، یك بار سایش كافی است اما در مواردی كه ضایعات عمیق و وسیع هستند، لازم است این عمل چندین بار تكرار شود. سایش پوست بیشترین تأثیر درمانی را در پوست صورت دارد و در نواحی دیگر بدن احتمال كندی ترمیم، بر جای ماندن قرمزی یا حتی جوشگاه بعد از عمل بیشتر است. بعضی از پزشكان برای كاهش درد سایش، تمام سطح پوست را با یخ سرد می‌كنند و بعضی دیگر بی‌حس‌كننده‌های موضعی یا انواع داروهای مسكن‌ را به‌کار می‌برند. بیماران معمولا2تا 3 هفته بعد از عمل و گاهی حتی پس از یك هفته می‌توانند سر کار خود حاضر شوند.

بهبود اسکار فرورفته با تزریق!

تزریق فیلر مانند ژل استاندارد یا چربی خود فرد به داخل جوشگاه، فرورفتگی‌های آن را پر كرده و هم‌سطح پوست اطراف می‌كند. مقدار ماده تزریق شده بستگی به اندازه و سفتی اسكار دارد. بهبود با این روش فوری است اما اغلب نتایج به طور دائمی باقی نمی‌ماند. تزریق كورتیكوستروئیدها هم در نرم كردن جوشگاه‌های سفت (گوشت اضافه) كاملا موثر است و باعث كوچك و مسطح شدن آنها می‌شود.

پیوند پوست چگونه انجام می‌شود؟

در این روش به كمك یك وسیله ظریف و مدور، پوست از قسمت جوشگاه برداشته می‌شود و پوست سالم (برداشته شده از پوست پشت گوش) جایگزین آن شده، سپس محل پانسمان می‌شود. 5 تا 7 روز بعد از عمل هم ضایعه جوش می‌خورد. البته در محل پیوند نیز جوشگاهی باقی می‌ماند كه از جوشگاه قبلی كمتر مشخص است. منجمد كردن لایه‌های فوقانی پوست هم گاهی حجم جوشگاه را كاهش می‌دهد. این روش به‌طور عمده در درمان جوشگاه‌های برجسته شانه و پشت، ناشی از جوش غرور جوانی به كار می‌رود.

لایه‌برداری مناسب چه کسانی است؟

در این روش به كمك یك ماده شیمیایی لایه سطحی پوست برداشته می‌شود تا صاف‌تر به نظر برسد و یكنواخت شود. لایه‌برداری بیشتر در پوست صورت استفاده می‌شود و در جوشگاه‌های سطحی مفیدتر است. همچنین در درمان جوشگاه‌های فرورفته آکنه و جوشگاه آبله‌مرغان نتایج خوبی همراه دارد. در درمان آسیب دیدگی‌های پوستی ناشی از نور آفتاب و تغییرات رنگی پوست هم اغلب از لایه‌برداری شیمیایی استفاده می‌شود.

کدام لیزر موثرتر است؟

لیزرهای مختلفی در درمان جوشگاه به كار می‌رود و بر اساس نوع جوشگاه باید دستگاه لیزر مناسب انتخاب شود. باید توجه داشت درمان با لیزر معمولا كامل نیست و امكان بازگرداندن پوست محل جوشگاه به حالت پوست طبیعی قبل از آسیب وجود ندارد. لیزرهای معمول برای درمان اسکار شامل لیزرهای PDL , fractional or conventional Co2 می‌شوند.

معجــزه‌ای برای محــوکردن جای بخیــه!

بخیه بیشتر؛ جای عمل کمتر!

نواحی گردن، سینه، پشت و قسمت ابتدایی اندام فوقانی بیشترین احتمال ایجاد گوشت اضافه یا کلوئید را دارند. کسانی که در خانواده‌شان سابقه کلوئید وجود دارد، بیشتر دچار گوشت اضافه پس از جراحی می‌شوند. برای کاهش احتمال باقی ماندن جای زخم، جراحی باید به‌درستی و با دقت انجام شود؛ طوری که کمترین آسیب به بافت وارد شود. همچنین برش باید در جهت خط‌های پوستی صورت گیرد تا فشار روی زخم کمتر شود. شاید گمان کنید هرچه تعداد بخیه‌ها بیشتر باشد احتمال باقی ماندن جای آن افزایش می‌یابد اما این موضوع صحیح نیست و عکس آن حقیقت دارد. در واقع هرچه تعداد بخیه‌ها بیشتر باشد، فشار روی زخم کمتر می‌شود و زخم یکنواخت‌تر پخش می‌شود در نتیجه احتمال جا ماندن اثر زخم روی پوست کمتر می‌شود.

اگر جای زخم‌تان قرمز مانده …

استفاده از کرم‌های ترمیم‌کننده زخم و همچنین جلوگیری از ایجاد عفونت و باز شدن زخم می‌تواند احتمال ایجاد گوشت اضافه را کاهش دهد. مصرف این کرم‌ها باید در هفته دوم به محض کشیده شدن بخیه‌ها شروع شود و بین چهار تا شش هفته ادامه یابد. توجه داشته باشید اگر قرمزی جای جراحی بیشتر از چند هفته باقی بماند باید حتما به پزشک مراجعه شود تا بتواند از ایجاد برجستگی و گوشت اضافه جلوگیری کرد.

روغن نارگیل و ماساژ فایده‌ای ندارد!

استفاده از روغن‌های مختلف مثل روغن نارگیل تاثیری در جلوگیری از ایجاد گوشت اضافه ندارد. در این زمینه استروئیدها، پمادهای کورتونی و لیزر PDL بیشترین تاثیر را دارند. در مواردی هم که گوشت اضافه ایجاد می‌شود می‌توان از آمپول‌های کورتون، داروهای شیمی‌درمانی و … داخل ضایعه استفاده کرد. ماساژ زخم هم در محو شدن گوشت اضافه تاثیری ندارد. علاوه بر این چسب‌های مخصوصی وجود دارد که برای ترمیم بهتر و جلوگیری از ایجاد گوشت اضافه به کار می‌روند به‌خصوص اگر قرمزی جای اسکار مدت طولانی باقی بماند. البته این چسب‌ها بهتر است توسط پزشک تجویز شوند.



مجله زیبایی ماه بانو

11 راهکار برای پرپشت کردن ابروها


مجله سیب سبز: برگرداندن ابروها به دوران نوجوانی و پرپشت کردن آنها، آرزوی بسیاری از خانم‌هاست. لکه‌های سفید پوست که از وسط ابروها دیده‌می شوند، برای بسیاری از خانم‌ها عذاب آور است. بعضی‌ها مدام مداد به دست جلوی آینه هستند تا این نقاط خالی را پر کنند و انواع سایه‌های ابرو را می‌توان در کیف آرایشی آنها دید. درست است که استفاده از لوازم آرایشی می‌تواند ابروهای شما را پرپشت کند اما استفاده طولانی مدت از این مواد شیمیایی، عوارضی را به همراه دارد.

11 راهکار برای پرپشت کردن ابروها

می‌توان به تاتو و کاشت ابرو نیز پناه برد که هزینه خاص خودش را دارد. می‌توان از راه‌های ساده‌تری هم استفاده کرد و سراغ مواد طبیعی رفت. روغن‌های طبیعی که به سادگی در منزل یا مغازه نزدیک منزل وجود دارند، می‌توانند ابروهای شما را به دوران نوجوانی بازگردانند. فقط باید کمی حوصله کنید و درمان‌هایی که در اینجا برای‌تان آورده ایم قدم به قدم بخوانید و 4 تا 7 هفته صبر کنید تا ابروها دوباره جوانه بزنند. فراموش نکنید که ابروها نقش مهمی در چهره شما دارند. ابروهای خوش‌حالت می‌توانند، چشمان شما را زیباتر نشان داد و حالت چشمان شما را تغییر دهند.

زیتون درمانی کنید

احتمالا تا به حال زياد درباره فوايد روغن زيتون شنيده‌ايد ولي شايد ندانيد اين روغن مي‌تواند در رشد ابروهاي شما نيز تاثير داشته باشد. كافي است يك شيشه روغن زيتون بخريد؛ طريقه استفاده از آن نيز خيلي راحت است؛ مقدار بسيار كمي از آن را روي ريشه‌هاي قسمتي كه مي‌خواهيد رشد كند بماليد، البته حواس‌تان باشد كه فقط روي قسمت‌هاي خالي و جاهايي كه مي‌خواهيد مو رشد كند روغن بگذاريد، استفاده از يك گوش پاك‌كن مي‌‌تواند بسيار كمك كنند. باشد، بعد موهاي ابرو را با يك مسواك مخصوص شانه كنيد. توصيه مي‌شود هر شب اين كار را انجام دهيد و صبح روغن‌ها را بشوييد.

موی ابرو را تقویت کنید

شايد جالب باشد بدانيد وازلين ماده ديگري است كه مي‌تواند در رشد ابروها موثر باشد. استفاده از وازلين نيز تقريبا همانند روغن زيتون است با اين تفاوت كه شايد مجبور باشيد 2بار در روز از آن استفاده كنيد. البته روغن زيتون رشد ابروها را سريع‌تر مي‌كند ولي وازلين بيشتر روي ضخامت موي ابروها تاثير دارد و آن‌ها را ضخيم‌تر مي‌كند و در نتيجه ابروها پرتر به‌نظر خواهند رسيد. وازلين بيشتر براي كساني مناسب است كه ابروهاي باريك را ترجيح مي‌دهند ولي دوست دارند ابروهاي‌شان پر و يكدست به‌نظر برسد.

نازک کاری نکنید

بسياري از
متخصصان زيبايي اعتقاد دارند كه زياد برداشتن ابرو با موچين مي‌تواند به
مرور ابروهاي شما را بسيار كم كند به همين دليل اگر مي‌خواهيد دوباره
ابروهاي گذشته خود را به‌دست بياوريد قبل از هركاري موچين و بند را ديگر
كنار بگذاريد، بايد از كندن موها دست بكشيد تا ابروها فرصت داشته باشند
كم‌كم رشد كنند.

نگذارید یک مو هم کم شود

وقتي
موي ابروها شروع به ريختن مي‌كند براي خيلي از خانم‌ها مي‌تواند
نگران‌كننده باشد؟ اما ما به شما مي‌گوييم نگران نباشيد چون افراد زيادي در
دنيا هستند كه چنين مشكلي را دارند،  البته نبايد هم اين مشكل را ناديده
گرفت و بايد به‌دنبال راهي براي درمان آن بود.

11 راهکار جادویی برای پرپشت کردن ابروها

ممكن است موي ابروها
به علل متعددي دچار ريزش شوند، علت مهمي كه مي‌تواند منجربه ريزش موها شود
نوعي خاصي از بيماري آلوپشي است؛ در اين بيماري سيستم ايمني بدن،
فوليكول‌هاي مو را به‌عنوان باكتري مي‌شناسد و در نتيجه رشد موها كند
مي‌شود و درآمدن دوباره موها مي‌تواند بسيار مشكل باشد. علاوه بر اين استرس
خيلي زياد هم مي‌تواند موجب ريزش موي ابروها شود. ميزان هورمون‌ها و تعادل
نداشتن آن‌ها هم مي‌توانند تاثير زيادي روي موهاي بدن داشته باشند، هركدام
از اين علل درمان‌هاي خاص خود را دارند كه به حتم پزشك بيش از هركسي
مي‌تواند به شما كمك كند.

شانه ابرو را فراموش نکنید

موادي وجود دارند كه هم مي‌توانند موي ابروها را ضخيم كنند و هم سرعت رشد آن‌ها را افزايش دهند؛ روغن كرچك از همين‌گونه مواد است يعني مجموعه‌اي از خواص روغن زيتون و وازلين را دارد، كافي است مقدار خيلي كم از آن را روي ريشه ابروها بماليد و كمي ماساژ دهيد و بعد ابروها را با مسواكي شانه كنيد. حواس‌تان باشد، فقط روي ابروها را با اين روغن ماساژ دهيد چون اگر به‌طور مداوم اين روغن روي قسمتي از پوست بريزد ممكن است دچار مشكل موي زائد بشويد.

فرمولی برای پرپشتی ابرو

زماني كه ابروها مجدد شروع به رشد مي‌كنند كاملا بستگي به‌علتي دارد كه موي ابروها از دست رفته‌اند؛ اگر فقط به‌دليل موچين و تيغ، موي ابروهاي خود را از دست داده‌ايد،  مي‌توانيد انتظار داشته باشيد در عرض 2 هفته مجدد شروع به رشد كنند‌، البته اگر زياد ابروها را با تيغ بزنيد يا منطقه خاصي را مرتب با موچين برداريد ديگر نبايد انتظار داشته باشيد كه زود رشد كنند اما اگر به خاطر بيماري خاصي ابروهاي‌تان را از دست داده باشيد احتمالا به اين زودي‌ها ابروها رشد نخواهند كرد و حتي شايد نياز به راهكارهاي درماني هم باشد. اگر هم به خاطر استرس ابروها ريخته باشند بايد اول به نوعي عامل استرس را در خود از بين ببريد تا دوباره ابروها به حالت اول بازگردند.

مکمل بخوریم؟

اگر دوست داريد ابروهاي‌تان سريع‌تر رشد كنند بايد ويتامين‌هاي بيشتري به بدن‌تان برسانيد. مولتي ويتامين‌هايي وجود دارند كه مي‌توانند رشد موهاي بدن را افزايش دهند و سطح هورمون‌هاي بدن را در حد نرمال نگه دارند، مثلا مي‌توانيد با خوردن روزانه كپسول ويتامين‌ E مي‌تواند كمك فراواني بكند. البته ويتامين‌هاي B3، A و C هم مي‌توانند بسيار موثر باشند. علاوه بر اين‌ها ويتامين6 B هم مي‌تواند در تقويت موها، پوست و ناخن‌ها تاثير بسزايي داشته باشد، مصرف روزانه ويتامين ب‌كمپلكس كه حاوي 100 ميلي‌گرم 6 B  باشد مي‌تواند بسيار موثر باشد.

مراقب آهن‌تان باشید

با آزمايش خون ميزان آهن و كاركرد تيروئيد خود را چك کنید. آهن در فرآيند رساندن اكسيژن به سلول‌ها نقش دارد و اكسيژن از مواد مهمي است كه به رشد موها كمك مي‌كند، خوردن غذاهاي حاوي آهن يا قرص‌هاي آهن مي‌تواند بسيار كمك‌‌كننده باشد.

طريقه استفاده از مداد ابرو

اگر مي‌خواهيد براي بهتر مدل دادن ابروهاي‌تان از مداد استفاده كنيد اول از همه بايد مطمئن شويد كه رنگ مداد با ابروهاي شما هماهنگي كافي دارد و به‌خوبي با رنگ موهاي شما تركيب مي‌شود درغير اين‌صورت ابروهاي شما را مصنوعي نشان مي‌دهد، علاوه بر اين‌ها حواس‌تان باشد، مداد نوك مناسبي داشته باشد.

اول از همه از ضخيم‌ترين جاي ابرو، كنار بيني شروع كنيد؛ با زدن ضربه‌هاي مختصر با مداد روي قسمت‌هاي خالي؛ ابروي‌تان را پر كنيد، بعد با نوك انگشت آرام از ضخيم‌ترين جاي ابرو روي ضربه‌هاي مداد بكشيد تا رنگ آن را پخش كرده و حالتي طبيعي به ابروها بدهيد.

11 راهکار جادویی برای پرپشت کردن ابروها

شاید بیمار باشیداگر ابروهاي‌تان به‌شدت مي‌ريزد به پزشك مراجعه كنيد و بخواهيد با آزمايش خون ميزان آهن و كاركرد تيروئيد شما را چك كند،   كم شدن تيروئيد مي‌تواند باعث نازك شدن و ريزش موي ابروها شود، آهن در فرآيند رساندن اكسيژن به سلول‌ها نقش دارد و اكسيژن از مواد مهمي است كه به رشد موها كمك مي‌كند،

ماساژ دهید

با يك برس مخصوص، ‌ابروها را در جهت رويش موها شانه كنيد، علاوه بر اين مي‌توانيد با نوك انگشت‌ها با حركاتي دوار به سمت گوشه‌هاي صورت، قسمت ابروها را با روغن بادام ماساژ دهيد، ‌مي‌توانيد اين كار را 2 بار در روز انجام دهيد. بهتر است اجازه دهيد روغن بادام حداقل 15 دقيقه روي ابروها باقي بماند و بعد صورت را بشوييد. روغن بادام سرشار از ويتامين‌ E، كلسيم،  ويتامين D و منيزيم است كه همه اين مواد مي‌توانند به رشد ابروها كمك كنند.

ماینوکسیدیل بزنیم؟

براي رشد موي ابروها، روزانه از محلول 5 درصد ماينوكسيديل استفاده كنيد؛ به اين روش كه روزي يك‌بار مقداري از اين ماده را روي خط ابرو بماليد،  پيشنهاد مي‌شود ماينوكسيديل را با گوش پاك‌كن به ابروها بزنيد كه مبادا روي قسمت‌هاي ديگر پوست سرايت كند. حواس‌تان باشد كه قطع يك‌باره اين ماده مي‌تواند موجب ريزش بيشتر ابروها شود. اين روزها مواد تقويتي بسياري براي ابرو در داروخانه‌ها موجود است كه استفاده از  آن‌ها تاثير زيادي دارد.



مجله زیبایی ماه بانو

روش های تسکین درد و بیهوشی در دوران باستان


وب سایت روزیاتو – حسین علی پناهی: بسیاری بر این باورند که بیماران قبل از اوایل قرن بیستم باید دندان کشیدن های دردناک یا جراحی های عمومی مختلف را تنها با نوشیدن نوشیدنی های الکلی تحمل می کردند. اما تحقیقات و کشفیات باستان شناسی چنین باوری را مردود دانسته و مشخص شده که دستکم افراد خاصی مجبور نبوده اند چنین دردهایی را تحمل کنند. برخی از نیاکان باستانی ما بسیار خلاق بوده و از این خلاقیت خود در حوزه درمانی و دارویی نیز استفاده کرده اند.

 

اگر چه هنوز هیچ اطلاعاتی در مورد نحوه بدست آوردن این دانش و باورهای علمی نداریم اما می دانیم که آن ها با استفاده از منابع طبیعی و محدودی که در اختیار داشتند بهترین استفاده را برای کاهش درد و بیهوش کردن بیماران کرده اند. در ادامه این مطلب شما را با تعدادی از موثرترین داروهای تسکین دهنده درد و بیهوشی دوران باستان آشنا خواهیم کرد.

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
تا جایی که می دانیم حتی ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نیز گیاه خشخاش را در قسمت های جنوبی بین النهرین می کاشته اند. سومری ها گیاه خشخاش را «هول گیل» به معنای «گیاه شادی» می نامیدند که نشان می دهد از تاثیر بی حس کننده و نشئه آور آن اطلاع داشته اند. دانش جمع آوری گیاه خشخاش و گرفتن شیره تریاک از آن از سومریان به آشوریان منتقل شده و سپس به بابلی ها و از آن جا نیز به مصریان باستان رسید. در حدود سال ۱۳۰۰ قبل از میلاد مسیح مصریان باستان خود خشخاش می کاشتند. تجارت تریاک در زمان حکومت فرعون های ثوتموس چهارم، آخناتون و توتانخامن رونق زیادی گرفته بود.

در سال ۳۳۰ قبل از میلاد مسیح اسکندر کبیر تریاک را با خود به ایران و هندوستان آورد. در حدود سال ۱۳۰۰ پس از میلاد مسیح استفاده از تریاک در اروپا کاری شیطانی تلقی شد اما در حدود سال ۱۵۲۷ بار دیگر به خاطر ویژگی های دارویی استفاده از آن رواج یافت. تریاک به عنوان یک داروی بیهوش کننده و بی حس کننده مورد استفاده قرار گرفت. البته بعدها از آن برای لذت شخصی بردن نیز استفاده شده و اسم آن با قاچاق و دیگر جرم های خطرناک مترادف گردید و هنوز هم در جامعه دیدگاه منفی خاصی نسبت به آن وجود دارد.

 

 


 

۹- بنگ دانه

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
مانند بسیاری دیگر از گل ها و گیاهان دارویی که برای اهداف پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد گیاه بنگ دانه نیز تاثیرات روانگردانی دارد اما از دوران باستان از آن برای کاهش درد و به عنوان داروی بیحس کننده استفاده شده است. بنگ دانه حاوی آتروپین (سمی که در گیاهان تاجریزی یافت شده و برای ریلکس و شل کردن عضله مورد استفاده قرار می گیرد) و اسکوپولامین (آلکالوئیدی سمی که برای جلوگیری از استفراغ کردن، آرام کردن اشخاص و یا به خواب رفتن مورد استفاده قرار می گیرد) است و در قرن اول پس از میلاد مسیح برای کاهش درد مورد استفاده قرار گرفت.

در ترکیه دوران باستان از بنگ دانه که به آن بنگ گفته می شد به شکل قرص یا به صورت سیگاری استفاده می شد تا بدین ترتیب درد دندان، درد گوش یا دیگر دردهای ناشی از بیماری های مختلف تسکین داده شود. به عنوان دارویی برای کاهش درد دندان، بنگ دانه به صورت بخور وارد دهان فرد می شد. بعد از این که فرد با استفاده از آب گرم دهانش را آب می کشید، دانه های بنگ دانه را روی زغال های افروخته می پاشیدند و دودی که از آن متصاعد می شد وارد دهان شده و درد دندان را کاهش می داد.

 


۸- طب سوزنی

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
در دستنامه ای که متعلق به ۱۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است به طب سوزنی به عنوان یک سیستم سازمان یافته برای تشخیص و درمان بیماری ها اشاره شده است. این دستنامه که بیشتر به صورت پرسش و پاسخ نوشته شده است شامل سوالاتی از امپراطور چین است که وزیر او چی پو به آن ها پاسخ می داده است. این دستنامه بر اساس آداب و تعالیم پزشکی فلسفه تائو که قرن ها قدمت داشته نوشته شده است. در این دستنامه به کانال های نیروی زندگی اشاره شده است که برای درمان بیماری های مختلف و از طریق وارد کردن سوزن هایی در مکان های خاصی که به این کانال ها مربوط می شود اهمیت بالایی داشته اند. این سبک درمانی در قرن هفدهم مورد بی مهری قرار گرفته و انجام آن در سال ۱۹۲۹ ممنوع گردید.

اما بار دیگر در سال ۱۹۴۹ استفاده از آن رونق گرفته و قانونی اعلام شد. از آن سال به بعد استفاده از طب سوزنی به ژاپن و کشورهایی اروپایی گسترش یافته و به ایالات متحده نیز رسید. با این وجود مطالعات محدودی در زمینه موثر بودن این روش درمانی انجام شده که البته نشان از تاثیر داشتن آن در برخی از موارد بوده است.

 


۷- مهر گیاه

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید

یکی از اولین داروهای بیحس کننده که بیماران را برای مدتی بیهوش می کرد مهر گیاه نام داشت. دیوسکوردیس، پزشک یونانی (۴۰ تا ۹۰ پس از میلاد مسیح) در قرن اول میلادی از تاثیرات این گیاه و به خصوص نوشیدنی آن سخن گفته است. در واقع نوشیدنی بدست آمده از این گیاه، بیمار را به خوابی عمیق فرو می برد که در این مدت جراحی های مختلف روی او انجام می گرفت. وی این حالت خواب عمیق را «بیهوشی» نامیده است.

 

در قرن سیزدهم میلادی در ایتالیا، اوگو بورگوگنونی برای اولین بار از اسفنج خواب آور برای به خواب بردنی که شبیه بیهوشی بود استفاده کرد. در این روش وی اسفنج را در محلول تریاک، مهر گیاه، شوکران و برخی داروهای دیگر فرو می برد و بعد از خیس شدن روی بینی بیمار نگه داشته می شد تا این که بخار تولید شده از آن باعث می شد فرد بیهوش شود.

 


۶- تاتوره

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید

اگر چه این گیاه یک گیاه سمی بود اما عصاره آن در دوران باستان به عنوان یک مُسکن و داروی خواب آور مورد استفاده قرار می گرفت. در کتب پزشکی نوشته شده توسط دیوسکوریدس، تئوفاراستوس و سلسوس و البته پلینی پیر از خواص بیهوش کننده این گیاه یاد شده است.

 

البته این گیاه تاثیرات جانبی خطرناکی نیز دارد. استفاده بیش از سه گرم از این گیاه همراه با شراب باعث می شد که فرد وارد دنیای توهمی شود و دو برابر این میزان می توانست باعث دیوانگی فرد به مدت بیش از سه روز نیز بشود. مقادیر بیشتر از این نیز دیوانگی همیشگی و حتی مرگ را در پی داشت. اگر چه تاتوره در کاهش درد بیماران در دوران باستان و در جراحی های متعدد بسیار موثر بود اما در صورتی که به درستی مورد استفاده قرار نمی گرفت مرگ بیمار را در پی داشت. به همین دلیل این گیاه را بیشتر با نام «سیب شیطان» می شناختند.

 


۵- اتیلن

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
در معبد دلفی، موبدان آپولو بعد از بالا کشیدن گازهایی که از زیر معبد خدای خورشید بیرون می آمد پیشگویی هایی انجام می دادند. این گازها حاوی مقداری اتیلن بودند، یک ماده بیهوش کننده که از طریق استنشاق کردن وارد بدن می شد. در سال ۱۹۳۰ اتیلن به عنوان یک داروی بیهوش کننده جدید جایگزین کلروفورم شد. در آن زمان کلروفورم به دلیل تاثیرات جانبی پس از عمل جراحی مانند مرگ ناگهانی و اتر نیز به دلیل مبتلا کردن بیمار به اسهال و استفراغ پس از جراحی در مسیر خارج شدن از دور قرار داشتند و کم کم جای خود را به اتیلن می دادند. به گفته پزشکی که ۸۰۰ بار از اتیلن در جراحی های خود استفاده کرده است این ماده پس از سه تا هشت دقیقه باعث بیهوش شدن بیمار می شود بدون این که به فرد احساس خفگی یا حس ناخوشایند دیگری دست بدهد.

بیمار نیز به محض این که ماسک بیهوشی از روی صورت او برداشته می شد بیدار شده و هیچ نشانه ای از اثرات جانبی اتیلن در بدن او دیده نمی شد. استفاده از اتیلن فواید بسیار دیگری نیز داشت. از آن جایی که اتیلن کمتر سمی بوده و صدمه کمتری به سیستم عصبی و سلول های بدن می زد و کمتر نیز بیمار را دچار سر درد می کرد بسیار مورد توجه قرار گرفت.

 

اتیلن باعث التهاب و تحریک ریه نمی شد، فشار خون را کاهش می داد و باعث خونریزی بیشتر یا عرق کردن بیش از حد بیمار بعد از جراحی نمی شد. با این وجود استفاده از اتیلن بدون مشکل نیز نبود. اتیلن خیلی زود تاثیر خود را از دست می داد و بسیار قابل انفجار بود بدین ترتیب در هر مکانی امکان استفاده از آن وجود نداشت به خصوص در مجاروت شعله و گرما و در اتاق های آزمایش اشعه ایکس.

 


۴- شاهدانه

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
از سال ۲۹۰۰ قبل از میلاد مسیح، امپراطور فو در چین از شاهدانه به عنوان کاهش دهنده درد استفاده می کرد. حتی از این گیاه به عنوان یک گیاه دارویی در دایره المعارف دارویی چینی که متعلق به ۱۵ قرن از میلاد مسیح نیز یاد شده است. بدین ترتیب از چین بود که استفاده از شاهدانه به عنوان دارویی مُسکن به دیگر نقاط جهان گسترش یافت. در حدود ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح هندی ها با ترکیب کردن شاهدانه و شیر یک داروی تسکین دهنده درد به نام بهانگ تولید می کردند. بعدها از شاهدانه برای تسکین درد گوش، جاهای ورم کرده و التهاب استفاده می شد.

در قرن دوم پس از میلاد مسیح یک پزشک چینی به نام هوا تو از ترکیبت کردن شاهدانه و رزین و شراب یک ماده بیهوش کننده ساخت که با استفاده از آن جراحی های شکمی، کمری و سینه ای را عمدتا بدون این که بیمار احساس دردی داشته باشد انجام می داد. در سال ۸۰۰ پس از میلاد مسیح، پزشکان عرب از شاهدانه برای کاهش سر دردهای میگرنی استفاده می کردند.

 


۳- شاه تره

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید

در چین باستان ریشه گیاه شاه تره را در سرکه جوشانده و از آن برای برطرف کردن سر درد و کمر درد استفاده می شد. این گیاه که از خانواده خشخاش می باشد معمولا در مناطق شرقی کشور چین می روید. بر اساس تعالیم پزشکان کنونی، شاه تره ویژگی تسکین دهنده درد بسیار قوی دارد زیرا حاوی مقادیر زیادی دهیدروکوریبالبین است که یک ترکیب طبیعی تسکین دهنده در می باشد. پزشکان چین باستان بر این باور بودند که شاه تره بدلیل این که جریان نیروی زندگی چی را در بدن بهبود می بخشد باعث تسکین درد می شود. تحقیقات اخیر نشان داده که شاه تره به شیوه ی مورفین عمل کرده و درد را تسکین می دهد. البته شاه تره برخلاف مورفین اعتیاد آور نیست. بسیاری بر این باورند گیاهی که هزاران سال پیش توسط چینی ها برای کاهش درد استفاده می شد می تواند داروی آینده ی برای بیهوش کردن بیماران باشد.

 


۲- فشردن شاهرگ ها

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید

یکی از روش های تسکین درد بیهوش کردن بیماران بوده است. پزشکان باستان بعضی اوقات با فشردن شاهرگ های گردن بیمار جریان خون از قلب به مغز را به صورت موقتی کاهش می دادند. ارسطو از موثر بودن این روش برای بیهوش کردن بیماران گفته است. به گفته ی وی اگر این رگ ها از بیرون فشرده شوند، افراد در واقع خفه نمی شوند بلکه بیهوش می شوند و بی حرکت روی زمین می افتند. در مجسمه هایی که از دوران باستان یونان بجای مانده نشان داده شده که از این روش برای بیهوش کردن افراد استفاده می شده و یونانیان بدون شک از چنین روشی آگاهی کامل داشته اند.

 


۱-پوست درخت بید

 

 با ۱۰ روش تسکین درد و بیهوش کردن در دوران باستان آشنا شوید
برای قرن ها از پوست درخت بید به عنوان دارویی برای کاهش التهاب که کاهش درد را در پی دارد استفاده می شد. بید سفید معمولا در طول رود نیل رشد کرده و بدین ترتیب منبع کافی از این گیاه در دسترس مصریان قرار داشت. در متون پزشکی بجای مانده از ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح اطلاعاتی در مورد استفاده از پوست درخت بید به عنوان تسکین دهنده درد وجود دارد. چینیان و یونانیان باستان از پوست درخت بید به عنوان مُسکن و دارویی برای کاهش التهاب استفاده می کردند.

تحقیقات امروزی نیز نشان می دهد که پوست درخت بید یک ترکیب مُسکن بسیار قوی است زیرا در خود مقادیر زیادی سالیسین دارد که تاثیری بسیار شبیه آسپرین دارد. همچنین تحقیقات نشان می دهد که پوست درخت بید حتی در مقادیر کمتر نیز عملکرد بسیار بهتر و موثرتری نسبت به آسپرین دارد. به دلیل موثر بودن آن هنوز هم از پوست درخت بید برای درمان سر درد، کمر درد و آرتروز استفاده می شود.



مجله زیبایی ماه بانو

وقتی کودکتان اضطراب دارد…


هفته نامه سلامت – دکتر کتایون خوشابی*: برخی تجارب دوران کودکی باعث شکل‌گیری شخصیت نگران در افراد می‌شود. از آن جمله می‌توان به والدین نگران، تاکید بر خطرناکی جهان، حمایت افراطی والدین از کودک، جدایی والدین، مرگ والدین، داشتن والدین بی‌عاطفه و نامهربان، نظام پاداش و تنبیه پیش‌بینی‌ناپذیر و… اشاره کرد. شاید کنجکاوید که در این رابطه اطلاعات بیشتری به دست آورید و بدانید فرزندتان یا خودتان گرفتار این شخصیت هستید یا نه. توضیحات مفصل در این رابطه را با تعریفی از اضطراب شروع می‌کنم.

 

 وقتی کودکتان اضطراب دارد...

اضطراب چیست؟

اضطراب شایع‌ترین اختلال قرن است که در هر سنی دیده می‌شود. از هر 8 کودک 1 نفر مبتلا به اختلالات اضطرابی است. این اختلالات متنوع هستند. البته داشتن اضطراب و گذر از آن بخشی از دوران کودکی است، مثلا خیلی از کودکان از موجودات خیالی می‌ترسند، یا نگران سلامت خود و والدینشان هستند و… اما مهم این است که این نگرانی‌ها موقت و گذراست. در اختلالات اضطرابی، نگرانی‌ها به‌طور مستمر و مداوم وجود دارند و باعث اختلال در عملکرد روزانه کودک مثل صحبت کردن در مهدکودک و کلاس، اجتناب از بازی کردن با همسالان، ترس از خوابیدن بعد از تماشای فیلم ترسناک و… می‌شوند.

انواع اختلالات اضطرابی

 

اختلالات اضطرابی به چند گروه تقسیم می‌شوند که در ادامه به برخی از آنها اشاره می‌کنیم و راهکارهایی برای درمان آنها ارائه خواهیم داد.

 

اختلال اضطرابی منتشر

 

اگر کودک شما نگرانی زیاد و غیرقابل‌کنترلی در مورد بسیاری از موضوعات مثل تنش‌های خانوادگی، ارتباط با همسالان، فجایع طبیعی مانند زلزله (به‌خصوص بعد از فاجعه اخیر در زلزله کرمانشاه)، مسائل تحصیلی و… دارد و علائم آن شامل بی‌قراری، بی‌خوابی، کاهش تمرکز و تحریک‌پذیری است یعنی مبتلا به اختلال اضطرابی منتشر شده است.

 

اختلال اضطراب اجتماعی

 

این اختلال شامل ترس و نگرانی شدید کودکان از حضور در موقعیت‌های اجتماعی است. کودک از تلفن زدن، شروع مکالمات با دوستان، غذا خوردن در جمع، پاسخ دادن به معلمان و… اجتناب می‌کند. معمولا این کودکان آهسته صحبت می‌کنند، به چشم‌های دیگران نگاه نمی‌کنند و از ارتباط با همسالان پرهیز می‌کنند.

 

اختلال اضطراب جدایی

کودکان به‌طور طبیعی بین 18 ماهگی تا 3 سالگی در صورت جدایی از مادر نگران و مضطرب می‌شوند. اگر اضطراب جدایی از مادر به مدت طولانی و با شدت بالا باشد؛ یعنی مثلا کودک از رفتن به مهدکودک یا مدرسه اجتناب کند و علائمی مانند ترس شدید، حالت تهوع و استفراغ صبحگاهی، تعریق، تپش قلب و…داشته باشد، اختلال محسوب می‌شود. این نوع اختلال معمولا در سنین 7 تا 9 سالگی و بعضا در سنین بالاتر بروز پیدا می‌کند.

 

7علت بروز اختلالات اضطرابی در بچه‌ها

اختلالات اضطرابی هم می‌تواند ژنتیکی باشد و هم عوامل محیطی و رفتاری در بروز آن دخالت داشته باشند. در ادامه به برخی از این مواد اشاره می‌کنیم:

1. بعضی اختلالات اضطرابی ژنتیکی هستند و از والدین به فرزندانشان به ارث می‌رسند.

2. والدین نگران، نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری شخصیت نگران و مضطرب کودکانشان دارند. الگوهای رفتاری این والدین از آنها به کودک می‌رسد و طبیعی است یک مادر یا پدر نگران که در رویارویی با اتفاقات روزمره با رفتارهای توام با اضطراب واکنش نشان می‌دهند، به فرزندانی که ناظر هستند نیز می‌آموزند در ارتباطات با محرک‌ها واکنشی مشابه آنها داشته باشند. این والدین به کودکانشان می‌آموزند دنیا جای خطرناکی است و مرتب برای کودکشان تکرار می‌کنند باید مراقب خود باشد و نمی‌تواند با هر کسی دوست شود و… در این شرایط کودک مضطرب می‌شود و رفتاری دفاعی نسبت به دنیا و محیط اطرافش دارد و در هیچ جا احساس امنیت نمی‌کند که این مساله بسیار آسیب‌زاست.

3. حمایت بیش از حد کودک نیز می‌تواند علت شکل‌گیری شخصیت نگران شود. والدین بیش‌تیمار والدینی هستند که همیشه و همه جا از کودک حمایت می‌کنند و اجازه نمی‌دهند از همان ابتدا کودک خود حتی راه رفتن را تمرین کند. مرتب پشت او هستند تا مبادا زمین بخورد و بعدا هم در مهدکودک و مدرسه مرتب با مراکز تماس می‌گیرند و جویای وضعیت فرزند خود می‌شوند. کودکان این والدین وقتی بزرگ‌تر شوند، حمایت افراطی از آنها همچنان وجود دارد و والدین همیشه با رفتاری اضطرابی دنبال رفع مسائل مربوط به فرزندشان هستند. طبیعی است چنین کودکانی وابسته بار بیایند و نتوانند در جامعه مستقل رفتار کنند. شخصیت وابسته مستعد افسردگی و انواع اضطراب‌هاست.

4. جدایی والدین مخصوصا اگر با تنش همراه باشد و این تنش نیز بین همسران سابق همچنان ادامه یابد و آنها مرتب به بدگویی از هم بپردازند و با بچه‌ها علیه والد غیرسرپرست یا سرپرست یارکشی کنند، باعث ایجاد نگرانی‌های زیادی در کودک می‌شود و حس عدم امنیت را در آینده القا می‌کند که در شخصیت او تاثیرگذار است.

5. مرگ والدین یا یکی از آنها نیز بسیار آسیب‌زاست و هرچه سن کودک پایین‌تر باشد و سال‌های بیشتری را با نبود والدین بگذراند، آسیب بیشتر می‌شود. این کودکان حس عدم امنیت را تجربه می‌کنند و در اضطراب دائم به سر می‌برند. این ترس که حامی ندارند و باید به‌تنهایی از پس مشکلات بربیایند باعث می‌شود شخصیتی نگران و مضطرب پیدا کنند.

6. والدینی که مهر و محبت کافی به فرزندان ندارند و در بروز احساسات سرد هستند باعث می‌شوند فرزندان دچار دلبستگی ناایمن شوند و زمینه‌ساز شخصیت اضطرابی در آنها هم هستند چون کودک همیشه حس بی‌پناهی دارد.

7. رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی والدین مخصوصا در مورد تشویق و تنبیه می‌تواند زمینه‌ساز اضطراب شود. آنچه حس امنیت و آرامش به کودک می‌دهد، ثبات در رفتار والدین است. کودک باید بداند رفتارهای درست همیشه تشویق در پی دارد و با رفتار نادرست تنبیه می‌شود. والدینی که خلق تحریک‌پذیر و اختلالات خلقی دارند و در لحظاتی که نگران، عصبی و… هستند، رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی دارند باعث نگرانی و اضطراب کودک می‌شوند زیرا کودک نمی‌داند در مواجهه با والدین چه بازخوردی می‌بیند.

میان عواملی که باعث بروز رفتار اضطرابی و شکل‌گیری شخصیت نگران در کودک می‌شود، از برخی موارد نمی‌توان پیشگیری کرد و این مساله نه تقصیر والدین است و نه کودک، اما در برخی شرایط فرزندپروری نادرست دخیل است که باید با مشاوره و اصلاح آن آینده‌ای شاد را برای فرزندان رقم زد.

7 واکنش مناسب به نگرانی‌های کودک

7 نکته‌ای که در ادامه می‌خوانید، به شما کمک می‌کنند واکنش مناسب و مبتنی بر همدلی به نگرانی‌های فرزند خود نشان دهید:

1. به او نگویید که نباید نگران باشد. هدف شما این است که نگرانی او را در موقعیت‌های مختلف کاهش دهید، نه اینکه احساس او را از اساس سرکوب کنید.

2. به صحبت‌هایش گوش دهید و شنونده فعال باشید؛ یعنی مستقیم به او نگاه کرده و به صحبت‌‌هایش با دقت گوش کنید. با کلمات خودتان، ولی قابل‌فهم برای او حرف‌هایش را تکرار کنید و به او انعکاس دهید.

 

برای مثال بگویید: «من متوجه شدم رفتن به مهدکودک جدید باعث شده نگران شوی.»

3. او را تحقیر نکنید و هرگز نگویید: «این موقعیت که اصلا ترس نداره، چرا می‌ترسی؟ یا اینکه «مگه تو بچه کوچکی که می‌ترسی؟»

4. نباید از موقعیت‌هایی که موجب ترس و اضطراب کودکان می‌شود، دوری کنید. برای مثال، اگر کودک از صدای خاصی می‌ترسد، به محض شنیده شدن آن صدا نباید کودک را سراسیمه از محل دور کنید. بعد از درک کودک و همدلی با او ابتدا در بازی‌ها سپس به‌تدریج و با حضور خودتان، فرزندتان را با آن موقعیت روبرو کنید.

5. با کودک در مورد نگرانی‌هایش صحبت کنید. به‌طور مثال، اگر می‌خواهد برای روز اول به مدرسه برود در مورد محیط مدرسه صحبت کنید و خودتان اگر احساس نگرانی مشابهی را تجربه کرده‌اید در موردش حرف بزنید و روش کنار آمدن را نیز به او آموزش دهید. در آخر هم در مورد مزایای آن موقعیت کمی توضیح دهید.

6. مراقب باشید زمانی که او به شدت احساس نگرانی می‌کند، با پرگویی اضطرابش را بیشتر نکنید. بعد از خوب گوش دادن و همدلی کردن با او صحبت کنید.

7. اگر اضطراب کودک شما زیاد است، بهتر است به روان‌شناس یا روان‌پزشک کودکان مراجعه کنید.

 

*فوق‌تخصص روان‌پزشکی کودک و نوجوان



مجله زیبایی ماه بانو

سلفی باز‌ها اختلال روانی دارند؟


برترین‌ها_ ترجمه از الهام مظفری: وقتی در سال ۲۰۱۳، کلمه «سلفی» وارد فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد شد، مشخص بود که ماندگار خواهد شد. البته، قرن هاست که افراد پرتره خودشان را نقاشی می‌کنند یا از خودشان عکس می‌گیرند، ولی سلفی‌های سریع و فوری در زندگی معاصر فراگیر شده است. اما کی یک عکس ساده و سرگرم کننده تبدیل به اختلال روانی و وسواس می‌شود؟ اگر دائما تلفن همراهتان را در دست دارید و مدام در حال عکس گرفتن از خودتان هستید، احتمالا از سلفیتیس رنج می‌برید.

 

این کلمه که به معنای «وسواس سلفی گرفتن» است اولین بار در سال ۲۰۱۴ در اینترنت پخش شد و توسط انجمن روانپزشکی آمریکا در دسته اختلالات روانی جای گرفت. ابتدا شوخی به نظر می‌رسید، اما تحقیقات واقعی در این زمینه انجام شد و مقاله‌ای که به تازگی از دو محقق در مجله بین المللی اعتیاد و سلامت روانی منتشر شده، نشان می دهد که این بیماری واقعی است.

 

 سلفی بازها اختلال روانی دارند؟

محققان «بالاکاریشنان» و «گریفیتس» رفتار بیش از ۶۰۰ دانشجوی هندی را بررسی و سلفیتیس را به سه سطح حاد، مزمن و مرزی تقسیم بندی کرده اند. آن‌ها برای انجام این کار، مقیاس رفتار سلفیتیس را ایجاد کرده اند که به چند زیرشاخه نشان دهنده علت های سلفی گرفتن تقسیم می‌شود.

دانشجویان با میانگین سنی ۲۰ سال، بهترین سن برای بررسی این پدیده بودند. محققان با ۲۲۵ دانشجو برای ایجاد این مقیاس آغاز کردند سپس یافته‌های خود را در یک گروه ۴۰۰ تایی دیگر بررسی کردند. ارتقای محیطی، رقابت اجتماعی، جلب توجه، تعدیل خلق و خو، اعتماد به نفس و انطباق اجتماعی شش عامل اصلی سلفی گرفتن بودند و برای مقیاس رفتار سلفیتیس استفاده شدند تا سطح سلفیتیس را در هر یک از گروه‌های آزمایش مشخص کند.

از شش زیرشاخه، سطح بالای رقابت اجتماعی یکی از شاخص‌های اصلی کسانی بود که از سلفیتیس مزمن رنج می‌بردند. در واقع محققان خاطر نشان کردند که رقابت اجتماعی یک عامل مهم در رفتارهای وسواسی آن هاست. بعد از ایجاد مقیاس، آزمایش روی ۴۰۰ دانشجو نتایج جالبی داشت. مشخص شد ۳۴ درصد از افراد از سلفیتیس مرزی، ۴۰.۵۰ درصد از سلفیتیس حاد و ۲۵.۵۰ درصد از سلفیتیس مزمن رنج می‌برند. مردان با ۵۷.۵۰ درصد نسبت به زنان با ۴۲.۵۰ درصد، کمی بیشتر از زنان به این اختلال دچار می‌شوند و افراد جوان‌تر هم میزان بیشتری از این اختلال را نشان می‌دادند. کمی بیش از نیمی از شرکت کنندگانی که ۱۶ تا ۲۰ سال داشتند از نوعی سلفیتیس رنج می‌بردند و تعداد آن‌ها بعد از ۲۵ سالگی به شدت کمتر می‌شد. معمولا کسانی که از این بیماری رنج می‌برند کمبود اعتماد به نفس دارند و به دنبال یکرنگ شدن با آدم‌های اطرافشان هستند و ممکن است علائمی شبیه سایر رفتار‌های اعتیادآور نشان دهند.

 

سلفی بازها اختلال روانی دارند؟ 

اما فکر می کنید این دانشجویان چه تعداد سلفی در روز می‌گرفتند؟ نه به اندازه‌ای که شما فکر می‌کنید، ۵۵ درصد از آن‌ها ۱ تا ۴ سلفی در روز و تنها ۹ درصد از آن‌ها بیش از ۸ سلفی در روز می‌گرفتند؛ و جالب است بدانید که ۳۴% از آن‌ها هرگز سلفی‌های خود را به صورت آنلاین پست نمی‌کنند؛ شما چطور؟ فکر می‌کنید در کجای مقیاس رفتار سلفیتیس قرار داشته باشید؟ برای درک این موضوع می‌توانید نگاهی به مقیاس رفتار سلفیتیس بیندازید و میزان رفتارهای وسواسی خود را بسنجید.

عامل اول: ارتقای محیطی

  • گرفتن سلفی حس خوبی به من می‌دهد‌ تا از محیطم بهتر لذت ببرم
  • می‌توانم از طریق سلفی خودم را بیشتر در محیطم ابراز کنم
  • گرفتن سلفی خاطر بهتری درباره مناسبت‌ها و تجربیاتم فراهم می‌کند
  • برای ایجاد خاطرات آینده ام سلفی می‌گیرم

عامل دوم: رقابت اجتماعی

  • به اشتراگ گذاری سلفی‌ها رقابت سالمی با دوستان و همکارانم ایجاد می‌کند
  • گرفتن سلفی‌های مختلف موقعیت اجتماعی مرا افزایش می‌دهد
  • من سلفی‌های فراوانی منتشر می‌کنم تا لایک و کامنت بیشتری در رسانه‌های اجتماعی به دست آورم
  • من از ابزارهای ویرایش عکس استفاده می‌می کنم تا سلفی هایم بهتر از دیگران به نظر برسد

عامل سوم: جلب توجه

  • با اشتراک گذاری سلفی هایم در شیکه‌های اجتماعی توجه زیادی کسب می‌کنم
  • وقتی سلفی هایم را در رسانه‌های اجتماعی منتشر می‌کنم احساس محبوب‌تر بودن دارم
  • با پست کردن سلفی ها، انتظار دارم دوستانم مرا ارزیابی کنند

 

عامل چهارم: تعدیل خلق و خو

  • من با سلفی گرفتن می‌توانم استرسم را کم کنم
  • گرفتن سلفی‌های بیشتر خلق و خوی مرا بهتر می‌کند و باعث می‌شود شادتر باشم
  • گرفتن سلفی فورا حالم را عوض می‌کند

عامل پنجم: اعتماد به نفس

  • وقتی سلفی می‌گیرم احساس اعتماد به نفس دارم
  • وقتی سلفی می‌گیرم احساس مثبت تری درباره خودم پیدا می‌کنم
  • سلفی می‌گیرم و شخصا آن‌ها را نگاه می‌کنم تا اعتماد به نفسم بیشتر شود

عامل ششم: انطباق اجتماعی

  • وقتی سلفی می‌گیرم و در شبکه‌های اجتماعی پست می‌کنم پذیرش بیشتری از گروه همتایان خودم کسب می‌کنم
  • با پست کردن سلفی هایم، در گروه دوستان و همکارانم عضو قوی تری می‌شوم
  • وقتی سلفی نمی‌گیرم، احساس می‌کنم از گروه همتایانم جدا افتاده ام

چطور بفهمید از سلفیتیس رنج می‌برید؟ به هر یک از موارد بالا از ۱ تا ۵ امتیاز دهید (کاملا مخالف ۱ و کاملا موافق ۵) و سپس امتیازات را جمع کنید. هرچه مجموعتان بیشتر شود از نوع شدیدتری از سلفتیس رنج می‌برید.



مجله زیبایی ماه بانو

اشتباهات بهداشتی که هر روز انجام می‎دهید


برترین ها – ترجمه از پردیس بختیاری: اکثر ما فکر می کنیم که بهداشت فردی را به درستی رعایت می کنیم. ما یاد گرفتیم که به حمام برویم، ناخن هایمان را کوتاه کنیم، بدن مان را با صابون بشوییم… اما رعایت بهداشت فردی آنقدرها هم که ما فکر می کنیم، ساده نیست. اکثر ما در این مورد عاداتی داریم که اشتباه است. اگر دوست دارید با این عادات اشتباه آشنا شوید، در ادامه مطلب با ما همراه باشید.

1. گذاشتن دست زیر چانه

آیا تا به حال دقت کرده اید که در طول روز دست هایتان چند بار به صورت تان برخورد می کند؟ در واقع هر بار که دست هایتان را به صورت تان می زنید، میکروب های بیشتری را به پوست صورت تان منتقل می کنید. به عنوان مثال با قرار دادن دست تان زیر چانه، نه تنها جرم ها به صورت شما منتقل می شود، بلکه پوست صورت تان نیز کشیده شده که به تبع موجب چین و چروک و پیری زودرس پوست می شود. اگر چه ترک این عادت سخت است اما هر چه زودتر آن را کنار بگذارید، به نفع زیبایی تان است.

 

 اشتباهات بهداشتی که هر روز انجام می‎دهید

2. شستن صورت پس از ورزش

اگر چه شستن صورت پس از ورزش حال آدم را سر جایش می آورد و حس شادابی می بخشد اما بهتر است که این کار را قبل از ورزش انجام دهید. 

زمانی که شما عرق می کنید، در واقع صورت تان را پاک سازی می کنید و کثیفی ها و جرم ها را از منافذ پوستی تان دور می کنید. اما اگر در این شرایط صورت تان کثیف باشد، نه تنها پاک سازی صورت نمی گیرد، بلکه عرق کردن موجب آکنه و جوش های پوستی نیز می شود. بنابراین بهتر است که قبل از ورزش صورت تان را بشویید. در این صورت پس از عرق کردن تنها پوست تان آب و نمک تولید می کند که برای پوست نیز بی ضرر است.

3. حمام آب داغ

در روزهای سرد سال، هیچ چیز بهتر از یک دوش آب گرم حال آدم را جا نمی آورد و خستگی را بر طرف نمی کند اما آیا می دانید که آب داغ برای پوست و موهایتان مضر است؟ کمی گرمای آب به پوست آسیبی نمی رساند اما آب داغ، از آنجا که منفذهای پوست را باز می کند، موجب از بین رفتن روغن طبیعی پوست شده و آن را پس از مدتی خشک می کند. این اتفاق در مورد موهای شما هم صادق است. بنابراین اگر می خواهید که از خشکی پوست و مویتان جلوگیری کنید، از گرفتن حمام آب داغ خودداری کنید. 

4. استفاده از لوسیون بدن ساعت ها پس از استحمام

شاید زمانی که صبح از خواب بیدار می شوید و دوش می گیرید، به دلیل این که باید زود از خانه خارج شوید، زمان کافی برای استفاده از لوسیون بدن نداشته باشید یا شاید فکر کنید که بهتر باشد این کار را به چند ساعت بعد موکول کنید اما آیا می دانید لوسیونی که فورا بعد از حمام زده نشود، هیچ تاثیری بر پوست تان ندارد؟

به همین دلیل بهتر است که فورا پس از خارج شدن از حمام خودتان را خشک کردید و لوسیون یا مرطوب کننده را به پوست تان بزنید. از مالش پوست با حوله نیز خودداری کنید. این را هم یادتان باشد که لوسیون را تنها به پوست بدن تان بزنید و برای پوست صورت از کرم های مخصوص صورت استفاده کنید.

5. استفاده زیاد از صابون هنگام دوش گرفتن

حتما برای شما هم پیش آمده که زمستان ها پوست تان خشک شود. به جای این که مرتب از کرم های مرطوب کننده برای نرمی پوست تان استفاده کنید، بهتر است که مصرف صابون تان را کم کنید. اگر جزو افرادی هستید که هر روز به حمام می روند و بدن شان را با صابون می شویند، بهتر است که این عادت را ترک کنید زیرا استفاده بیش از حد صابون، پوست را دچار ترک و خشکی می کند.

6. عدم استفاده از کرم ضد آفتاب در زمستان

حتما این نکته را بارها شنیده اید اما اگر تا به حال پشت گوش می انداختید، حال زمانش است که آن را جدی تر بگیرید. فرقی نمی کند که هوا آفتابی است یا بارانی و ابری، کرم ضد آفتاب باید هر 365 روز سال استفاده شود. 

 

 اشتباهات بهداشتی که هر روز انجام می‎دهید

7. دوش نگرفتن پس از ورزش

شاید پس از یک ساعت ورزش سنگین، آنقدر خسته باشید که بخواهید کمی استراحت کنید سپس دوش بگیرید اما این را بدانید عرقی که روی پوست تان بماند، موجب آکنه، التهاب و دیگر بیماری های پوست می شود. به همین دلیل نه تنهای باید به سرعت پس از ورزش لباس هایتان را عوض کنید، بلکه باید دوش هم بگیرید زیرا هر چه زمان کمتری باکتری ها روی پوست تان بمانند، به نفع تان است. 

هنگام دوش گرفتن نیز بدن تان را با شامپوی بدن ضد باکتری بشویید، از تمییزی قسمت هایی از بدن که با لوازم ورزشی در تماس بوده نیز اطمینان حاصل کنید. 

اما اگر به سرعت پس از ورزش و عرق کردن، نمی توانید به حمام بروید، نگران نشوید. فقط کافی است که لباس های عرق کرده تان را از تن درآورید، سپس با یک دستمال مرطوب پوست تان را تمییز کنید.

8. استفاده از یک لیف به مدت طولانی

آیا تا به حال به این فکر کرده اید که لیف حمام تان را چه زمانی خریده اید؟ یا از چه زمانی در حال استفاده از آن هستید؟ اگر یادتان نمی آید، پس زمان آن است که عوضش کنید. حوله و لیف می توانند باکتری ها را به خود جذب کنند، به همین دلیل سعی کنید که پس از حمام آنها را خشک نگه دارید و هر چند وقت یک بار هم آنها را عوض کنید. 

 

9. دوش گرفتن در صبح

دوش گرفتن در صبح یک عادت خوب است که شما را نیز برای یک روز کاری آماده می کند. اشکالی در این کار وجود ندارد اما کارشناسان معتقدند که دوش گرفتن در انتهای شب برای بدن بهتر است.

دوش گرفتن در انتهای شب موجب خواب راحت تر می شود. علاوه بر آن، شما تمام کثیفی هایی که در طول روز روی پوست تان جمع شد را از بین می بردید، در نتیجه بدن شما در طول خواب قادر به نفس کشیدن خواهد شد که همین امر از ایجاد آلرژی های پوستی نیز جلوگیری می کند. بنابراین بد نیست عادت دوش گرفتن تان را از صبح به شب منتقل کنید تا از فواید آن نیز بهره مند شوید.

 

10. نشستن شت های آرایشی

شستن شت های آرایشی یکی از کارهای مهمی است که باید هر چند وقت یک بار آن را انجام داد، اما معمولا خانم ها از انجام آن سر باز می زنند. این کار تنها چند دقیقه از زمان شما را می گیرد و در عوض می تواند پوست تان را از کثیفی ها و باکتری ها دور کند. باکتری های موجود روی این لوازم می توانند آسیب جدی به پوست شما بزنند بنابراین شستن آنها به طور مرتب، مهمترین کاری است که باید در مورد لوازم آرایش تان انجام دهید. 

برای شستن آنها از آب و صابون استفاده کنید، سپس آنها را به طور افقی روی سطحی بگذارید تا خشک شوند.

 

 اشتباهات بهداشتی که هر روز انجام می‎دهید

11. استفاده مدام از دهان شویه

استفاده از دهان شویه به نظر عادتی مناسب می آید اما می تواند برایتان مضر باشد. از آنجا که پایه این ماده الکل است، استفاده زیاد از آن دهان را دهیتراته یا خشک می کند که به تبع زمینه برای ایجاد بوی بد دهان نیز فراهم می‌شود. به همین دلیل بهتر است که از دهان شویه های بدون الکل استفاده کنید. دهانشویه‌های فاقد الکل گرچه مزیت الکل را ندارند، اما مضرات حاصل از آن را نیز ایجاد نمی‌کنند و ایمن‌تر هستند.

12. مسواک زدن پس از مصرف قهوه

حتما شنیده اید که قهوه برای دندان ها مضر است، شاید فکر کنید که مسواک زدن پس از مصرف قهوه می تواند مانع از آسیب دهان شود اما اشتباه کرده اید.  

دندانپزشکان توصیه می‌کنند به ویژه در مواردی که از مایعات اسیدی یا مواد غذایی ادویه دار استفاده می‌کنید حتما بین نیم تا یک ساعت صبر کنید و پس از آن مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها ظرف نیم ساعت بعد از مصرف یک وعده غذایی یا نوشیدن یک فنجان قهوه می‌تواند آسیب جدی به دندان ها وارد کند. پس از مصرف مایعات یا مواد غذایی اسیدی، این اسید می‌تواند مینای دندان و حتی لایه زیرین آن موسوم به دنتین را تخریب کند.

 

اگر زمان مسواک زدن دندان ها مناسب نباشد یعنی ظرف 20 دقیقه تا نیم ساعت پس از صرف غذا یا نوشیدنی‌ها، اسید موجود در مواد غذایی به سطح عمیق‌تر دندان ها راه پیدا می‌کند و در نتیجه خیلی سریع تر موجب پوسیدگی و تخریب دندان ها می‌شود. 

 

اشتباهات بهداشتی که هر روز انجام می‎دهید 



مجله زیبایی ماه بانو

ورزش برای شما ممنوع است اگر …



مجله سیب سبز – ميترا جليلي: پای‌تان را که به کلاس‌ های بدن‌ سازی بگذارید، آدم‌هایی را می‌بینید که هیچ کدام‌شان شبیه هم نیستند، اما همه‌شان یک هدف دارند: «سالم‌تر زندگی کردن!» یکی برای لاغر شدن آمده، دیگری رژیم چاقی دارد و نفر بعدی هم احتمالا نفس کم می‌آورد و آمده تا بدنش را تقویت کند. 

اما متخصصان می‌گویند آدم‌هایی که ویژگی جسمانی و وضعیت سلامتی متفاوتی دارند، نباید در یک باشگاه ثبت‌نام کنند. دکتر وحید سبحانی، متخصص پزشکی ورزشی و عضو هیأت علمی دانشگاه معتقد است برای برخي افراد كه از بيماري‌هايي خاص رنج مي‌برند انجام برخی حرکات ورزشی و قرار گرفتن در بعضی محیط‌ها ممنوع است و بیشتر از آنکه به سلامتی‌شان نفع برساند، سلامتی‌شان را تهدید می‌کند.

نمي‌توانید پياده‌روي كنید اگر. . .

آرتروزی‌ها و بیماران قلبی نباید زیاد پیاده‌روی کنند.

 قلب‌تان ریپ می‌زند؟

به طور كلي ورزش به سه دسته خفيف، متوسط و شديد تقسيم مي‌شود. ورزش‌هاي خفيف مانند پياده‌روي را به‌جز موارد خاص همه می‌توانند انجام دهند، اما همين ورزش خفيف براي كساني كه اخيرا سكته قلبي داشته‌اند، درد قفسه صدري ناپايدار دارند يا افرادی با مشکل تنگي شديد دريچه قلب (دريچه آئورت)، ممنوع و قدغن است.

 آرتروز داريد؟

كساني كه مشكلات عضلاني-اسكلتي دارند به شرطي مي‌توانند ورزش كنند و پياده‌روي داشته باشند كه درد زيادي نداشته باشند. به‌عنوان مثال كسي كه استئوآرتريت زانو يا آرتروز مزمن دارد و 3-2 سال است با اين مشكل دست‌وپنجه نرم مي‌كند مي‌تواند پياده‌روي را در جلسات 10دقيقه‌اي انجام دهد ولي اگر پس از اين پياده‌روي دچار درد زانو شود و درد بيش از دو ساعت طول بكشد، بايد دست نگه دارد و پياده‌روي را قطع كند چون اين درد، نشانه آسيب به مفصل است. 

ورزش برای شما ممنوع است اگر ...

به كسي كه آرتروزش شعله‌ور شده و با درد و تورم حاد زانو همراه است، حتي ورزش خفيف را نيز توصيه نمي‌كنيم و تنها ورزش توصيه شده، همان انجام امور روزمره و كارهاي سبك خانه است. در اين افراد چون مفصل خشك است، بايد دامنه حركتي محدود شود. اين بدان معنا نيست كه پا را بي‌حركت نگه دارد بلكه منظور اين است كه هنگام خم كردن زانو،دامنه خاصي را حفظ كرده و از آن فراتر نروند.

بيماران مبتلا به آرتروز حاد نبايد ورزش را به‌طور كلي كنار بگذارند، به‌عنوان مثال كسي كه در پا مشكل دارد اندام فوقاني خود را مي‌تواند ورزش دهد چون حركت‌هاي دست ممنوع نيست و بايد آن را ورزش دهد و بالعكس. در آرتروز حاد كه ورم خيلي شديد دارند، حركات كششي مناسب،تمرين با دوچرخه دستي و حركت پا به شرط لحاظ كردن دامنه حركتي، مناسب است. اين افراد مي‌توانند فعاليت فيزيكي را حتي در حالت نشسته به صورت باز و بسته كردن پا روي صندلي انجام دهند.

نمی‌توانید توتال کور بخرید اگر. . .

دراز و نشست برای کسانی که پوکی استخوان و دیسک دارند ممنوع است.

 پوكي استخوان داريد؟

 كساني كه پوكي استخوان دارند، همچنين خانم‌هاي 48-47 سال به بالا كه يائسه مي‌شوند، بايد براي انجام ورزش‌هاي متوسط و شديد محتاط باشند. اين افراد ابتدا بايد مورد معاينه قرار بگيرند كه پوكي استخوان دارند يا نه و پس از آن سراغ ورزش مناسب وضعیت خود بروند.

افرادی که با مشكل پوكي استخوان مواجه هستند، بايد بدانند هرگونه ورزش خمشي مانند دراز و نشست و همچنين ورزش‌های چرخشي براي آنها ممنوع است. همچنين براي اين افراد استفاده از دستگاه ورزشي موجود در بازار مثل توتال‌كور هم كاملا مضر است چون ممكن است سبب شكستگي مهره‌هاي كمر آنها شود. اين دسته از بيماران در باشگاه‌هاي بدنسازي هم هرگز نبايد سراغ ورزش‌هايي بروند كه به طور ناگهاني تغييرجهت مي‌دهد كه نمونه واضح آن دستگاه مس‌گري است. اين گروه نبايد با گام‌هاي بلند بدوند پس بايد از انجام دادن ورزش‌هاي هوازي شديد هم پرهيز كنند چون فشار از پا به ستون مهره‌ها منتقل شده و سبب شكستگي مهره‌ها مي‌شود.

 ديسك داريد؟

كساني كه ديسكوپاتي دارند يعني به هر دليلي با مشكل ديسك كمر يا گردن مواجه هستند اگر بيش از دوساعت پس از ورزش درد داشته باشند،نبايد آن حرکات را انجام دهند البته اين درد نبايد با درد عضلاني اشتباه گرفته شود. همه كساني كه تازه ورزش را شروع مي‌كنند ممكن است به دليل تجمع اسيدلاكتيك در عضلات خود درد احساس كنند اين موضوع مانعي براي ادامه ورزش نيست بلكه منظور ما درد در مفاصل، لگن و… است.

آنها نبايد ورزش‌هايي انجام دهند كه فشار روي مهره‌ها و ستون فقرات بالا برود مثلا بلافاصله بعد از بيدار شدن از خواب نبايد ورزش كنند بلكه اين كار را به نيم ساعت بعد از انجام كارهاي روزانه موكول كنند. اين افراد بايد از حركات ناگهاني و انفجاري جلوگيري كنند و از قبل بدانند كه چه ورزشي مي‌خواهند انجام دهند تا حركات‌شان ناگهاني نشود. برداشتن اجسام سنگين هم به دليل ضعف عضلات، به مهره‌ها فشار وارد مي‌كند پس بايد از آن خودداري شود. اين افراد هم بايد ورزش‌هاي خمشي مثل درازونشست و توتال كور را فراموش كنند چون فشار بر ستون فقرات بالا مي‌رود و درنتيجه فشارديسك هم بالا مي‌رود.

نمی‌توانید روی تردمیل بدوید اگر. . .

برای  کسانی که دیسک دارند، دویدن روی تردمیل ممنوع است.

دیسک دارید؟

یکی دیگر از مواردی که این بیماران باید به آن توجه داشته باشند،احتیاط در استفاده از تردمیل است. نباید به هیچ‌عنوان روي تردميل غيراستاندارد كه ضربه‌گير خوبي ندارند و البته بيشتر دستگاه‌های موجود نیز اینگونه هستند، بدوند. به عنوان مثال کسی که چاق است، دیسك كمر هم دارد و مي‌خواهد لاغر شود تندتند روي تردميل غيراستاندارد مي‌دود كه نتيجه آن فشار به ستون فقرات و بيشتر شدن درد است.

كساني هم كه از ديسك گردن رنج مي‌برند به‌ويژه آنهایی كه در مرحله حاد بیماری قرار دارند، بايد از حركات ورزشي كه به هر صورتي سر به سمت راست،چپ يا بالا و پايين حركت مي‌كند خودداري كنند، حتي در رانندگي بهتر است هنگام گرفتن دنده عقب،به جاي چرخاندن سر در آينه نگاه كنند.

اين بيماران بايد ورزش‌هايي انجام دهند كه عضلات محوري را تقويت كند و به عضلات آن ثبات محوري بدهد تا فشار روي ديسك گردن كمتر شود. در اين افراد هرگونه حركت خمشي و چرخشي ممنوع است.  بيشتر كساني كه دچار ديسك كمر و گردن مي‌شوند عضلات شكم و گردن آنها شل است و چاق هستند پس باید ورزش‌هايي انجام دهند كه عضلات جلو، خلفي و همچنين عضلات طرفین گردن را تقويت كنند.  

نمی‌توانید کوهنوردی کنید اگر. . .

ام‌اسی‌ها، مبتلایان به صرع و آسم نباید قله‌ها را فتح کنند.

 ام‌اس دارید؟

برای کسانی که مبتلا به بیماری ام‌اس هستند،محیطی که در آن ورزش می‌کنند خیلی مهم است چون این افراد مشکل نوروپاتی و اتونوم پیدا می‌کنند؛ اگر محیط خیلی سرد یا گرم باشد فشار خون آنها بالا می‌رود. لباس و کفش این افراد هم خیلی مهم است و باید با وسواس بیشتری انتخاب شود.

اگر بیماران مبتلا به ام‌اس در مرحله حاد بیماری نباشند و علائم بیماری آنها کنترل شده باشد هیچ ورزشی برای آنها ممنوع نیست ولی اگر به مرحله‌ای حاد رسیده و به‌عنوان مثال بینایی آنها کمتر شده است و… ،حتما باید پس از معاینه، متخصص به آنها توصیه‌های ورزشی را بکند. یک مشکل بزرگ این بیماران، عدم تعادل است پس توصیه می‌شود هرگز بدون همراه به ورزش نروند حتی برای پیاده‌روی چون ممکن است در اثر به هم خوردن تعادل، زمین بخورند و دچار شکستگی در بدن شوند. به همین دلیل ورزش‌هایی مثل کوه‌نوردی که به خاطر ارتفاع در دمای پایین هوا انجام می‌شود و نیاز به تعادل دارد برای این افراد مناسب نیست.

 صرع دارید؟

کسانی هم که مبتلا به صرع و تشنج هستند تنها درصورتی ورزش برای آنها منعی ندارد که علائم بیماری،کنترل شده باشد به عنوان مثال بیمار مبتلا به صرع برای دو سال تشنج نداشته است، پس می‌تواند با همراه، در محیط‌های دسته‌جمعی ورزش کند. این افراد باید به این نکته توجه داشته باشند که گرما می‌تواند به تشنج آنها منجر شود پس تا حد امکان محیطی که به ورزش می‌پردازند گرم نباشد، همچنین زمانی را برای ورزش انتخاب کنند که خسته نیستند.

مثلا پس از 8 ساعت کار روزانه نباید سراغ ورزش بروند بلکه بهتر است کمی استراحت کنند سپس در هوایی خوب و مناسب که نه گرم باشد و نه سرد،ورزش کنند.  ولی اگر صرع آنها کنترل شده نیست و مثلا یک ماه پیش تشنج کرده، ورزش‌های خفیف ممنوع نيست ولي توصيه مي‌شود ورزش‌هاي شديد انجام نشود.

ورزش برای شما ممنوع است اگر ...

 آسم دارید؟

اگر كسي آسم دارد و بیماری وی كنترل‌شده نيست، به عنوان مثال هرماه يكي، دوبار دچار نفس‌تنگي حاد مي‌شود بهتر است ابتدا آن را كنترل كند و بعد سراغ ورزش برود ولی در صورتي كه بيماري كنترل شده است و هر چند ماه يك بار مشكل پیدا مي‌كند مي‌تواند ورزش انجام دهد ولي حتما اسپري آبي رنگ سالبوتامول خود را همراه داشته باشد و تا حدامکان، تنها ورزش نکند. این بیماران نباید در یک مکان خلوت و بدون اسپري به عنوان مثال به مدت يك ساعت بدوند. مكان ورزش نیز خيلي مهم است مثلا اگر به گرده گل‌ها و گیاهان حساسيت دارند نباید در آن منطقه تردد داشه باشند یا پیاده‌روی کنند.

محيط ورزش نباید آلوده باشد مثلا در بعدازظهر شلوغ تهران نبايد در خيابان ورزش كرد، دويد يا به پياده‌روي رفت. بهتر است این افراد در محیط‌هاي بسته ورزش كنند كه آلودگي كم است و هوا نیز سرد یا گرم نباشد و ورزش را از خفيف شروع كنند. كساني كه به آسم مبتلا هستند مشكل ديگري هم دارند و آسم آنها در هواي سرد تشديد مي‌شود پس حتما باید شال‌گردن داشته باشند و از زير شال نفس بكشند تا هواي گرم وارد ريه‌هاي آنها شود و داروهای‌شان را مرتب مصرف كنند. 

 قندخون‌تان زیر 100 است؟

بدن براي ورزش به گلوكز نياز دارد پس كساني كه قند خون‌شان زير 100 است ممکن است طي ورزش دچار افت قندخون يا هيپوگليسمي ‌شوند پس برای آنها حتي ورزش خفيف نيز توصيه نمي‌شود ولي اين بدان معنا نيست كه ديواري دور خود بكشند و هيچ فعاليتي نداشته باشند.

 اين افراد بايد كارهاي روزمره خود را انجام دهند مثلا پنج دقيقه به سر كوچه بروند،خريد خود را انجام دهند و در خانه به امور خود بپردازند چون همه اينها هم فعاليت فيزيكي محسوب مي‌شود. در كل پياده‌روي آنها بيش از 10دقيقه طول نکشد ولي كوهنوردي، يك ساعت پياده‌روي و… ممنوع است.

افراد مبتلا به دیابت، قبل از ورزش حتما باید چيزي نوشيده يا خورده باشند و نيم ساعت پس از آن ورزش كنند. توصيه مي‌كنيم ديابتي‌ها حتما در طول پياده‌روي، یک همراه داشته باشند و به‌خصوص انسوليني‌ها، حتما پلاكي در گردن داشته باشند كه مشخص شود انسولين مصرف مي‌كنند تا اگر در جايي از هوش رفتند بقيه متوجه شوند انسولين مصرف مي‌كنند و بلافاصله با يك ليوان آب قند به كمك ‌آنها بيايند.

یکی دیگر از معضلات افراد دیابتی، مشکل زخم پاست. برای كساني كه در اثر ديابت دچار مشكل زخم پا شده‌اند به هيچ عنوان شنا توصيه نمي‌شود ولي اگر زخم در پاي آنان وجود ندارد و تنها مشكل گزگز و مورمور در پا دارند و به‌اصطلاح پاي آنها خواب مي‌رود؛ يعني ديابت مزمن دارند و دوچرخه‌سواري و شنا توصيه مي‌شود اما برای این افراد پياده‌روي طولاني و كوهنوردي ممنوع است چون حس در پاهاي‌شان كم مي‌شود و متوجه ضربه نمي‌شوند و ممكن است دچار زخم پا شوند.

نمی‌توانید دمبل بزنید اگر. . .

وزنه برداری برای بیماران کلیوی ممنوع است.

کلیه‌های‌تان بیمار است؟

كساني كه در اثر ديابت يا به هردليل ديگري مشكل كليه دارند و كراتين و اوره خون آنها بالاست دويدن سرعتي و تند،ورزش‌هاي هوازي شديد، بلندكردن وزنه‌هاي سنگين به بالاي سر در وزنه‌برداري و كار با وزنه‌هاي سنگين در بدنسازي ممنوع است. به طور كلي ورزش‌هايي كه براي لحظاتي بايد نفس‌شان را حبس كنند نیز براي اين دسته از افراد ممنوع است چون سبب افزايش فشارخون شده و به كليه فشار وارد مي‌آورد ولي ورزش‌هاي خفيف و متوسط را مي‌توانند انجام دهند. برای كساني كه فشار خون بالا دارند انجام ورزش‌هايي با وزنه سنگين بدنسازي، بالابردن وزنه بالاي سر، همچنین حبس كردن نفس در سينه ممنوع است.

نمی‌توانید یوگا کار کنید اگر. . .

 دیابت دارید؟

در ديابت بسياري از بيماران دچار مشكل چشمي به‌ويژه خونريزي داخل چشم می‌شوند و ديد چشم آنها كم مي‌شود. براي اين افراد هرنوع ورزشي كه سر را به سمت پايين مي‌آورند مثل يوگا و ژيمناستيك، ممنوع است. همچنین ورزش‌های همراه با حبس نفس ممنوع است چون فشار خون و درنتیجه فشار چشم را بالا مي‌برد و سبب خونريزي چشم مي‌شود. اين افراد قبل از هر ورزشي ابتدا بايد با متخصص چشم مشاوره كنند.

البتـه كساني كه سال‌هاست ديابت دارند ولي هنوز گرفتار عوارض چشمي،كليوي و… آن نشده‌اند هيچ منعي در ورزش ندارند و اتفاقا به آنان توصيه مي‌شود تا با انجام حرکات ورزشی عرق كنند، تنفس آنها بالا برود و قند خون‌شان تنظيم شود پس ورزش شديد و متوسط نيز برای آنها ايرادي ندارد.  ولي اگر قند خون كسي زير 100 يا بالاي 250 باشد كه مجبور به تزريق انسولين هستند، ورزش ممنوع است.

گاهي اين افراد فكر مي‌كنند قندخون‌شان با بالا و پايين پريدن يا دويدن پايين مي‌‌‌آيد ولي كاملا برعكس است به‌ويژه در نوع يك كه انسولين مصرف مي‌كنند چون اين افراد اگر ورزش كنند قند خون‌شان حتی بالاتر نیز مي‌رود.

وقت شناس باشید!

کسانی که مشکلات ساده گوارشی مثل نفخ و… دارند، نباید بلافاصله بعد از غذا ورزش کنند بلکه حداقل دو ساعت باید از صرف غذا بگذرد.  برخلاف تصور عموم مبنی بر لزوم مصرف غذای پرکالری قبل از ورزش،وعده غذایی نباید شامل گوشت و چربی باشد.  بهترین روش، خوردن غذایی شامل کربوهیدرات مثل نان و برنج است. این موضوع برای کسانی که مشکل گوارشی دارند اهمیت بیشتری دارد.



مجله زیبایی ماه بانو

کدام چای برای گلودرد خوب است؟



انواع چای و دمنوش‌ها می‌توانند گلودرد را تسکین بدهند اما شما باید قبل از مصرف این چای‌ها به عنوان درمان، با پزشکتان مشورت کنید.

چای‌های گیاهی

دم‌نوش‌های گیاهی می‌توانند به سه طریق گلودرد را تسکین بدهند: گیاه مورد نظر ممکن است لعاب‌دار باشد و پوششی برای مخاط ایجاد کرده و پروسه‌ی التیام را سرعت بدهد، گیاه ممکن است دارای خواص ضدالتهابی باشد یا سیستم ایمنی را تقویت کند. گیاهانی چون ریشه‌ی شیرین‌بیان، اکالیپتوس، نارون آمریکایی، نعنا فلفلی و ریشه‌ی مارشمالو می‌توانند در درمان گلودرد مؤثر باشند. نعنا فلفلی حاوی منتول است که یک عامل فعال بوده و به عنوان ضد احتقان و ضد سرفه عمل می‌کند.

چای‌های تند

انواع دم‌نوش‌های تند، خاصیت آنتی باکتریال و ضد قارچی دارند و ترشحات را رقیق و نرم می‌کنند که همه‌ی این‌ها می‌توانند مقداری از دردسرهای گلودرد کم کنند. ادویه‌هایی چون دارچین، ریشه‌ی زنجبیل، سیر و میخک نمونه‌هایی از این دست هستند. نیم جوش کردن چوب دارچین یا پودر شده‌ی آن، زنجبیل ورقه شده و پوست کنده، و یا پودر میخک و سیر، دمنوش‌هایی خوشبو و تند ایجاد می‌کنند که نه تنها حس خوبی به شما می‌دهند بلکه گلودردتان را هم تسکین می‌دهند.

چای‌های معمولی

چای‌های معمولی حاوی کافئین هستند و از گیاه کاملیا سینسیس گرفته می‌شوند مانند چای سیاه، چای سفید، چای سبز و چای اولانگ. تولیدکننده‌ها ممکن است انواع چای‌ها را با هم ترکیب کنند. طبق اعلام مرکز اطلاعات چای، بسیاری از چای‌های سنتی حاوی آنتی‌اکسیدان‌های قوی هستند که به تقویت سیستم ایمنی کمک می‌کنند.

چای‌های طعم‌دار شده

چای‌ها ممکن است با شیرین‌کننده‌های طبیعی ترکیب شوند تا فوایدشان افزوده شود. عسل و مرکبات، عناصری هستند که نه تنها طعم چای را خوشایندتر می‌کنند بلکه خاصیت هم دارند. مثلاً عسل می‌تواند از التهاب گلو کم کند و مرکباتی مانند لیموترش و پرتقال نیز غنی از ویتامین C هستند که تقویت‌کننده‌ی سیستم ایمنی است.

نکته

اگر دارو مصرف می‌کنید، قبل از نوشیدن چای گیاهی یا داروهای گیاهی با پزشک خود مشورت کنید. برخی از گیاهان و مکمل‌های موجود در چای‌ها می‌توانند از تأثیر دارویی که مصرف می‌کنید کم کنند یا عوارض ناخوشایندی داشته باشند.



مجله زیبایی ماه بانو

هر لرزشی در اندام ها، پارکینسون نیست


هفته نامه سلامت – دکتر علیرضا یاراحمدی، متخصص مغز و اعصاب، فلوشیپ صرع و اختلالات خواب: لرزش در اندام ها به خصوص دست و پا میان عوام اغلب به عنوان بیماری پارکینسون شناخته می شود، در حالی که لرزش ها یا رعشه ها انواع مختلفی دارند و هر یک به علل متفاوتی ایجاد می شوند. بعضی افراد تنها در زمان کار کردن و تمرکز دچار لرزش دست می شوند، بعضی دیگر در حالت استراحت نیز رعشه در اندام های مختلف را تجربه می کنند.

 

گروهی نیز تنها در یک طرف بدن دچار لرزش می شوند. گاهی این لرزش ها به حدی افزایش می یابند که فرد را از امور روزمره باز می دارند و زندگی اجتماعی و حرفه ای او را تحت تاثیر قرار می دهند. در این شرایط فرد دیگر نمی تواند لرزش دست خود را در جیب شلوار یا پشت خود پنهان کند و این موضوع اضطراب او را روز به روز بیشتر خواهدکرد. با توجه به شباهت های بعضی از علائم بیماری پارکینسون با گروهی دیگر از بیماری ها و اهمیت کنترل به موقع هر یک از آنها، این مطلب را به معرفی علل، علائم و راه های درمان 3 بیماری شایع همراه با لرزش اختصاص داده ایم.

1. بیماری پارکینسون

 

پارکینسون به لرزش در وضعیت استراحت گفته می شود. این بیماری بیشتر در سنین پیری شیوع دارد، اما در جوانان هم می تواند رخ دهد. شیوع این بیماری تقریبا در تمام مناطق دنیا یکسان است. پارکینسون به دنبال از بین رفتن سلول های ترشح کننده «دوپامین» (نوعی انتقال دهنده عصبی) رخ می دهد. درواقع، افزایش نسبت «استیل کولین» (نوعی دیگر از پیام رسان های عصبی) به «دوپامین» در عقده های قاعده ای مغز باعث علائمی مثل لرزش، سفتی و کندی در حرکات می شود.

 

رعشه ها و ریشه ها
 

علائم پارکینسون

 

پارکینسون براساس 2 علامت یا بیشتر از 4 علامت اصلی بیماری تشخیص داده می شود. این علائم عبارتند از ارتعاش و لرزش دست و پا در حالت استراحت، کندی و آرام شدن حرکات (برادیکنسیا)، سختی حرکات و خشک شدن دست و پا و بدن و نداشتن تعادل. اگر 2 یا بیشتر از 2 مورد از این علائم در بیمار مشاهده شود، به خصوص اگر علائم در یک سمت بدن بیشتر از سمت دیگر نمایان باشند، تشخیص پارکینسون داده می شود، اما اگر این علائم همزمان با نشانه هایی از بیماری های دیگر دیده شوند باید در علت یابی آنها دقت بیشتری به عمل یابد. فرد مبتلا به پارکینسون ممکن است ابتدا بیماری را با لرزش دست و پا یا ضعف حرکات احساس کند.

 

او ممکن است متوجه شود انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد یا ممکن است دچار سختی و خشکی حرکت دست و اختلال تعادل شود. درواقع نشانه های اولیه پارکینسون مجموعه ای از لرزش، کندی حرکات، سفت شدن عضلات و کاهش تعادل هستند. این علائم معمولا ابتدا در یک سمت بدن ایجاد می شوند و نیازی به درمان ندارند، اما به تدریج با پیشرفت بیماری و سمت دیگر نیز راه می یابند. در این وضعیت فرد دیگر نمی تواند دست لرزان خود را با پنهان کردن در جیب یا پشت بدن و در دست گرفتن وسایل مختلف از دیگران مخفی کند، به ویژه در فعالیت هایی که نیاز به حفظ تمرکز بدن دارند.

 

از دیگر علائم بیماری پارکینسون می توان به تغییر در حالت صورت و چهره از جمله ثابت شدن حالت صورت (کاهش نمایش احساسات بر چهره) یا حالت خیرگی چشم اشاره کرد. این بیماری ممکن است با خشک شدن و درد شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر نیز همراه باشد. افراد مسکن ممکن است ظهور نشانه های پارکینسون را به افرایش سن ربط بدهند. برای مثال ارتعاش را به عنوان «لرزش» بدانند، کندی حرکات را به «آرام شدن عادی» و سفت شدن عضلات را به «آرتروز» ربط بدهند. حالت قوز ناشی از این بیماری را نیز خیلی از افراد به افزایش سن یا پوکس استخوان ارتباط می دهند. به همین دلیل بیماران مبتلا به پارکینسون- پیر یا جوان- ممکن است بیش از 1 سال از ظهور علائم بیماری برای تشخیص به پزشک مراجعه می کنند.

درمان پارکینسون

 

پارکینسون درمان قطعی ندارد، اما داروهایی مثل لوودوپا، آمانتادین، بیپریدن و سلژیلین برای کنترل آن تجویز می شوند. جراحی نیز در بعضی موارد از این بیماری کاربرد دارد. نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی را هم نباید در این زمینه نادیده گرفت زیرا این درمان ها مانع پیشرفت بیماری و محدودیت عملکردی فرد می شوند. علاوه بر اینها، تحقیقات جدید نشان داده اند مصرف مواد غذایی حاوی نیکوتین مانند فلفل و گوجه فرنگی به کاهش پارکینسون منجر می شود. همچنین محققان آمریکایی دریافته اند خوردن این مواد غذایی حتی به مقدار کم ممکن است احتمال ابتلا به پارکینسون بی تاثیر است، اما مصرف 3 خوراکی- خانواده گیاه گلدار حاوی منابع خوراکی نیکوتین از جمله گوجه فرنگی، بادمجان و فلفل دلمه ای- خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش می دهد. این تحقیقات همچنین نشان داده اند فلفل در کاهش خطر ابتلا به پارکینسون تاثیرگذاری بیشتری دارد.

2. بیماری لرزش اساسی

 

لرزش اساسی یک اختلال سیستم عصبی است که باعث لرزش ریتمیک می شود. این بیماری ممکن است بر هر بخشی از بدن تاثیر بگذارد، اما اغلب در دست ها ایجاد می شود، به خصوص هنگامی که فرد می خواهد کارهای ساده ای مثل نوشیدن آب از لیوان، گره زدن بند کفش، نوشتن یا اصلاح انجام دهد. لرزش اساسی ممکن است بر سر، بازوها، پاها و صدا نیز تاثیر بگذارد. این بیماری معمولا وضعیت خطرناکی نیست، اما احتمال دارد در بعضی افراد با گذشت زمان بدتر شود. لازم به ذکر است که لرزش اساسی به طور ثانویه و بر اثر بیماری های دیگر رخ نمی دهد.

 

تقریبا به نظر می رسد نیمی از موارد ابتلا به لرزش اساسی ریشه در جهش ژنتیکی داشته باشد. این شکل از لرزش اساسی به لرزش ارثی یا خانوادگی مشهور است. لرزش اساسی ارثی یک اختلال اتوزومی غالب است. تنها کافی است یکی از والدین دارای ژن معیوب باشد تا این بیماری را به فرزند خود انتقال دهد. درواقع، وجود جهش ژنتیکی برای لرزش اساسی در پدر یا مادر با احتمال 50 درصدی ابتلای فرزند همراه است. علت لرزش اساسی در افراد بدون جهش ژنتیکی نیز هنوز مشخص نیست. نتایج تحقیقات نشان داده اند تغییرات در مناطق خاصی از مغز و همچنین سابقه ضربه به سر در گذشته ممکن است در ایجاد این بیماری نقش داشته باشد.

علائم لرزش اساسی

 

لرزش اساسی ممکن است در هر سنی ایجاد شود، اما بیشتر در افراد بالای 40 سال اتفاق می افتد. از جمله علائم و نشانه های آن می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

•   شروع تدریجی
•   تشدید لرزش با حرکت
•   معمولا ابتدا در دست ها رخ می دهد و بر 1 یا هر 2 دست تاثیر می گذارد.
•   ممکن است سشامل حرکت «بلی- بلی» (پایین) یا «نه- نه» (بالا) سر باشد.
•   با استرس عاطفی، مصرف کافیین، خستگی و افزایش شدید دما تشدید می شود.

درمان لرزش اساسی

 

اگر لرزش اساسی در امور روزمره اختلال ایجاد کند، بیمار به دارودرمانی طولانی مدت نیاز پیدا می کند. از شایع ترین داروهای موجود برای کنترل لرزش اساسی می توان به بتابلاکرها مثل پروپرانولول و نوعی داروی صرع به نام میزولین (پریمیدون) اشاره کرد. توپیرامات داروی دیگری است که برای صرع و میگرن استفاده می شود و می تواند برای بعضی افراد مبتلا به لرزش اساسی مفید باشد. با استفاده از داروهای مذکور، بیماران ممکن است در توانایی کنترل حرکات و فعالیت هایی مثل نوشیدن مایعات از استکال یا استفاده از قاشق و چنگال بهبود داشته باشند، اما فعالیت های دقیق تر حرکتی مانند نخ کردن سوزن ممکن است برای آنها مشکل باشد.

 

با این حال برای بیشتر افراد، لرزش اساسی یک بیماری ناتوان کننده نیست. پزشک براساس تاریخچه دارویی فرد، بهترین درمان را برای او مشخص می کند. هدف درمان، دستیابی به بیشترین مقدار بهبود در حرکات با کمترین میزان عوارض جانبی دارویی است. در صورتی که لرزش اساسی خفیف باشد، فرد معمولا نیاز به دارودرمانی پیدا نمی کند. این لرزش معمولا با کاهش استرس های ذهنی و مصرف نکردن موادی مانند کافئین و نیکوتین، کمتر می شود. افراد دچار لرزش اساسی می توانند به توصیه پزشک در موقعیت ها و فعالیت های اجتماعی از یک داروی بتابلاکر استفاده کنند.

مقایسه پارکینسون و لرزش اساسی

 

بیماری لرزش اساسی گاهی اوقات با پارکینسون اشتباه گرفته می شود. خیلی از افراد نیز آنها را با یکدیگر مرتبط می دانند، در حالی که این دو بیماری دارای 3 اختلاف کلیدی هستند:

 

•   زمان لرزش: لرزش اساسی دست معمولا در زمان استفاده از دست دیده می شود، اما لرزش در بیماری پارکینسون همواره وجود دارد؛ چه دست ها کنار بدن باشند، چه روی زانوها قرار داشته باشند.

•   شرایط همراه لرزش: لرزش اساسی منجر به بروز سایر مشکلات سلامت نمی شود، اما بیماری پارکینسون همراه با قامت خمیده، حرکات آرام و راه رفتن با گام های کوچک است. البته افراد با لرزش اساسی هم ممکن است در بعضی مواقع نشانه ها و علائم عصبی دیگر مثل راه رفتن ناپایدار را تجربه کنند.

•   مناطق تحت درگیری: لرزش اساسی به طور عمده بر دست ها، سر، پاها و صدا تاثیر می گذارد، اما لرزش ناشی از بیماری پارکینسون به طور تیپیک از دست ها شروع می شود. همچنین پارکینسون با حرکات سر و تغییر صدا همراه نیست.

 

رعشه ها و ریشه ها 

3. بیماری فلج فوق هسته ای (PSP)

 

فلج فوق هسته ای پیشرونده از دیگر بیماری هایی است که گاهی با پارکینسون اشتباه گرفته می شود. در حالی که لرزش در این بیماری برخلاف پارکینسون، دوطرفه است یا اصلا وجود ندارد. همچنین این بیماری برخلاف پارکینسون بسیار سریع پیشرفت می کند. فلج فوق هسته ای پیشرونده به طور متوسط از اوایل دهه 60 زندگی آغاز می شود و شیوع یکسانی در خانم ها و آقایان دارد.

علائم فلج فوق هسته ای

 

از علائم فلج فوق هسته ای پیشرونده می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

•   اوایل بیماری فرد اغلب دچار مشکل در راه رفتن و حفظ تعادل است و معمولا چند بار در روز عقب زمین می خورد. این افراد دارای حرکاتی به صورت تلوتلو خوردن یا حرکات سریع و بی محابا هستند. اختلال در راه رفتن در بعضی بیماران به گونه ای است که احساس می کنند پایشان به زمین چسبیده است.

•   بیماران در حرکات چشمی خود مشکل دارند، به خصوص در نگاه کردن به سمت پایین که باعث دوبینی و اختلال در مطالعه می شود. علاوه بر این، بیمار ممکن است در پلک زدن و باز کردن چشم مشکل داشته باشد و دچار بسته شدن غیرارادی چشم ها شود.

•   کندی حرکت ناشی از این بیماری ممکن است باعث کندی در فعالیت های روزمره شود.

•   فرد ممکن است سفتی، به خصوص سفتی ناحیه گردن را تجربه کند.

•   حالت چهره ممکن است به شکل خیره شدن به مقابل با ابروهای بالار فته و پیشانی پر از چروک تغییر کند.

•   بیمار ممکن است صدایی خشن، نامفهوم، مویه و ناله و مشکلات بلع داشته باشد.

•   مشکلات شناختی مثل از دست دادن انگیزه و عدم بروز احساسات، بروز نابجای احساسات و زوال عقل (دمانس) از دیگر علائم این بیماری هستند.

درمان فلج فوق هسته ای

 

برای معالجه، کاهش یا توقف پیشرفت این بیمای راه درمانی وجود ندارد. در شروع بیماری، بعضی از داروهای مورد استفاده برای پارکینسون مثل لوودوپا می تواند به بهبود علائم فلج فوق ه سته ای پیشرونده کمک کند، اما با پیشرفت بیماری، این داروها دیگر موثر نخواهندبود. بعضی از داروهای مورد استفاده در درمان بیماری آلزایمر و زوال عقل می توانند باعث بهبود مشکلات شناختی و حافظه بیماران فلج فوق هسته ای پیشرونده شوند. تزریق سم بوتولینیوم هم ممکن است در درمان بسته شدن غیرارادی پلک تاثیرگذار باشد.

 

گروه دیگری از داروها مثل داروهای ضدافسردگی نیز اضطراب و افسردگی بیمار را کاهش می دهند و اختلالات احساسی او مانند گریه یا خنده نابجا را بهبود می بخشند. برای کاهش مشکلات تکلم و بلع ناشی از این بیماری که به سوءتغذیه و عفونت ریه منجر می شود می توان از گفتاردرمانی استفاده کرد. یک صفحه کلید گویای رایانه هم می تواند به جای بیمار صحبت کند. کاردرمانی و فیزیوتراپی از دیگر درمان هایی هستند که به ادامه انجام فعالیت های روزمره زندگی بیمار و بهبود مشکلات تعادلی و راه رفتن او کمک می کنند. استفاده از عینک های مجهز به لنزهای آینه ای- منشوری نیز ممکن است اختلالات دید بیماران را اصلاح کند. به طور کلی با پیشرفت بیماری، نیاز به برنامه ریزی برای مراقبت های مدت مطرح می شود.

•   «سوزان ویلیامز»، همسر «رابین ویلیامز» کمدین معروف هالیوود، در نخستین گفت و گوی خود 1 سال پس از مرگ این هنرپیشه گفت: «افسردگی باعث خودکشی ویلیامز نبود! او به یک بیماری تحلیل برنده سیستم مغزی مبتلا بود!» وی آگوست سال 2014 میلادی خود را در خانه اش در کالیفرنیا به دار آویخت. سوزان ویلیامز در گفت و گو با مجله «پیپل» اظهار داشت: «افسردگی نبود که او را کشت، افسردگی شاید یکی از 50 علامت بیماری رابین بود که خیلی هم خفیف بوده است.» به گزارش گاردین و به گفته همسر ویلیامز، رابین به یک بیماری مغزی به نام Dementia With Lewy Bodies مبتلا بوده که نورون های مغز را به تدریج از بین می برد و باعث اختلالات حرکتی در فرد می شود: «این بیماری در یک سال آخر عمر، رابین را درگیر کرده بود و طی ماه های آخر که به خودکشی او ختم شد، علائم بیماری او تشدید شده بود.»  ویلیامز 63 ساله چند ماه پیش از مرگش به پارکینسون مبتلا شده بود و به گفته همسرش، اختلال در سیستم مغزی، تاثیر زیادی روی رفتارهایش گذاشته بود؛ تا جایی که او در خانه را اشتباهی گرفته و سرش دچار جراحت شده بود.



مجله زیبایی ماه بانو