چگونه با پسوریازیس کنار بیاییم؟

هفته نامه سلامت – ترجمه از ستاره محمد: پسوریازیس یکی از بیماری‌های مزمن پوستی است که بر اثر حمله سیستم ایمنی به بافت سالم پوست ایجاد می‌شود و لک‌هایی قرمزرنگ با پوشش صدفی ایجاد می‌کند. این بیماری در 30 درصد از موارد تنها به علائم پوستی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند با درگیری مفاصل آنها را به‌تدریج خشک و تخریب کند.

این خشکی به‌تدریج باعث ایجاد التهاب در مفصل و بروز درد و ناراحتی حین فعالیت می‌شود. درد ناشی از این اختلال گاهی به قدری شدید است که فرد را از زندگی روزمره بازمی‌دارد.

این بیماری که تحت‌عنوان آرتریت پسوریاتیک شناخته می‌شود، اگر به‌موقع تحت‌درمان قرار نگیرد منجر به آسیب دائمی ‌مفاصل خواهد شد، بنابراین تشخیص به‌موقع و آگاهی از راه‌های کنترل آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ از مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی گرفته تا تغییرات شیوه زندگی مثل ورزش کردن، خواب کافی و توجه به وضعیت بدن. در این مقاله با 31 راهکار برای مدیریت علائم آرتریت پسوریاتیک آشنا خواهید شد.

 چگونه با پسوریازیس کنار بیاییم؟

1.اضافه‌‌وزنتان را کاهش دهید

افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک در معرض خطر بیشتری برای اضافه وزن قرار دارند. وزن اضافی خود یکی از عوامل تشدید فشار بر مفاصل و دردهای مفصلی است. چاقی خطر بیماری‌های قلبی- عروقی، دیابت و نشانگان متابولیک را نیز افزایش می‌دهد. تمامی این بیماری‌ها برای افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک یک خطر محسوب می‌شوند. کاهش وزن نه‌تنها فشار را از روی مفاصل برمی‌دارد، بلکه اثرگذاری داروهای آرتریت پسوریاتیک را نیز افزایش می‌دهد.

2. ورزش را فراموش نکنید

ورزش سبک برای افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک می‌تواند مفید باشد. شنا و راه رفتن از انتخاب‌های مناسب در این زمینه هستند. این دو ورزش را می‌توانید در استخر با یکدیگر ترکیب کنید یعنی در آب قدم بزنید. داشتن یک برنامه منظم ورزشی برای این بیماران بسیار مهم است. برای انتخاب بهترین ورزش با پزشک خود مشورت داشته باشید. ورزش‌های سنگین مثل وزنه‌برداری برای این افراد مناسب نیستند.

3. به خودتان فشار نیاورید

گاهی اوقات حتی یک ورزش سبک هم می‌تواند به مفاصل فشار بیاورد. در صورت بروز درد باید به‌طور موقت از ورزش دست بکشید. اگرچه برای رسیدن به اهداف ورزشی و تناسب اندام لازم است از حد توان خود فراتر رفت اما این موضوع برای مبتلایان به آرتریت پسوریاتیک صدق نمی‌کند. این افراد باید صرفا در حد توان خود ورزش کنند.

4. از تای‌چی کمک بگیرید

حرکات این ورزش رزمی چینی از زمان‌های قدیم برای افراد مبتلا به دردهای مفصلی توصیه می‌شد. تای چی یک ورزش بسیار عالی برای کمک به افزایش قدرت عملکرد بدن در فعالیت‌های روزمره است. بعضی‌ها نیز با یوگا به آرامش می‌رسند، اما باید بدانید بعضی از حرکات در این ورزش می‌توانند باعث آسیب، به‌خصوص در ناحیه گردن شوند، بنابراین یوگا حتما باید با مراقبت و تحت‌نظر مربی حاذق انجام شود.

5. کفش مناسب بپوشید

تورم پا و قوزک می‌تواند کفش پوشیدن را به عملی دردناک تبدیل کند. از کفشی استفاده کنید که به اندازه کافی برای انگشت‌ها فضا داشته باشد و از پا حمایت کند. کفی‌ها و پد پاشنه نیز می‌توانند به کاهش درد پا کمک کنند. بهتر است از پوشیدن کفش‌های پشت‌باز و پاشنه‌بلند بپرهیزید و به جای آنها از کفش‌های تخت صاف و بی‌پاشنه استفاده کنید.

6. از خواب کافی غافل نشوید

خستگی یکی از شکایات شایع افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک است. در یک مطالعه مشخص شد حدود 50 درصد از این بیماران دچار مشکل در خواب هستند. برای کاهش این مشکلات باید از قواعد بهداشت خواب پیروی کنید. برای مثال باید مصرف کافئین و نیکوتین را کاهش دهید و هر روز ورزش سبک داشته باشید. همچنین باید هر شب و صبح در ساعات معینی به خواب بروید و از خواب بیدار شوید.

7. در وضعیت درست بخوابید

وضعیت قرار گرفتن بدن در خواب به اندازه وضعیت بیداری مهم است. اگر به پهلو می‌خوابید باید بین زانوهایتان یک بالش قرار دهید تا لگن در حالت مناسب قرار بگیرد. اگر در یک طرف بدن دچار تشدید درد و علائم هستید نباید روی آن سمت بخوابید. بالشی را انتخاب کنید که سر را بیش از حد بالا قرار ندهد یا باعث کشش بیش از حد گردن نشود. تا جایی که می‌توانید سیستم اسکلتی خود را در خواب از حالت طبیعی خارج نکنید.

8. قوز نکنید

وضعیت بدن برای مبتلایان به اختلالات اسکلتی-عضلانی از جمله آرتریت پسوریاتیک، مهم و حیاتی است. امروزه با استفاده از رایانه، لپ‌تاپ و تلفن‌های هوشمند آمار ابتلا به مشکلات و دردهای اسکلتی- عضلانی بسیار افزایش یافته است.

استفاده از این وسایل باعث می‌شود به جلو خم شوید و شانه‌هایتان را گرد کنید. بعضی از افراد مبتلا به آرتروز و آرتریت پسوریاتیک ممکن است حتی برای کاهش دردهای خود هنگام استفاده از این وسایل بیشتر قوز کنند زیرا در این حالت احساس راحتی بیشتری دارند در صورتی که این کار به‌تدریج باعث تشدید دردهای آنها می‌شود. برای جلوگیری از این حالت باید بالاتنه خود را تا جایی که می‌توانید صاف نگه دارید و شانه‌ها و سر را عقب بدهید.

9. مراقب چشم‌هایتان باشید

یووئیت یا تورم دردناک چشم در افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک بیشتر دیده می‌شود. این بیماران نباید ویزیت‌های منظم چشم را فراموش کنند. تشخیص و درمان به‌موقع یووئیت می‌تواند از آسیب بینایی جلوگیری کند.

10. در انتخاب کیف و جواهرات دقت کنید

ابتلا به آرتریت پسوریاتیک به معنی خداحافظی با کیف‌ها یا جواهرات مد روز نیست، اما باید کیفی را انتخاب کنید که کوچک باشد و وزن و فشار اضافه بر مفاصل وارد نکند. به جای گرفتن کیف با دست بهتر است آن را روی دوش خود حمل کنید تا به مفاصل ظریف دست آسیبی وارد نشود. استفاده از کیف‌های کمری و کیف‌هایی که روی دوش و تنه به‌صورت مورب قرار می‌گیرند نسبت به کیف‌های دستی و شانه‌ای بهتر است.

11. از داروها کمک بگیرید

استفاده درست و مناسب از داروها در بهبود علائم آرتریت پسوریاتیک و جلوگیری از تخریب مفاصل در آینده نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند. از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی بدون نسخه (NSAIDs) مثل آسپیرین و ایبوپروفن گرفته تا داروهای مخصوص بیماری‌های روماتیسمی (DMARDs)؛ امروزه گروه‌های مختلف دارویی برای این بیماری در دسترس هستند. اغلب افراد مبتلا به این بیماری با مصرف دارو بیماری خود را تحت‌کنترل درمی‌آورند. درمورد داروهای مناسب برای خود با پزشکتان مشورت کنید.

12. از درمان ناامید نشوید

هر یک از گروه‌های مختلف دارویی آرتریت پسوریاتیک برای گروهی از افراد مناسب هستند. ممکن است شما با مصرف یک یا دو نوع دارو جواب نگیرید. این موضوع دلیل نمی‌شود که از درمان ناامید شوید، بلکه باید تحت‌نظر پزشک کلاس‌های مختلف دارویی را امتحان کنید تا در نهایت داروی مناسب خود را بیابید. متخصصان معمولا داروهای رده اول، دوم و سوم را به ترتیب برای بیماران تجویز می‌کنند تا مشخص شود به کدام بهتر جواب می‌دهند. خوشبختانه اغلب بیماران در نهایت داروی مناسب خود را پیدا می‌کنند.

13. در گروه‌های حمایتی عضو شوید

ابتلا به آرتریت پسوریاتیک یا هر بیماری مزمن دیگر می‌تواند باعث گوشه‌گیری، انزوا و افسردگی افراد شود. درد و ناراحتی حاصل از این بیماری خیلی اوقات افراد را از بیرون رفتن و تفریح کردن دور می‌کند. به همین دلیل روابط اجتماعی این بیماران معمولا محدود است. عضو شدن در یک گروه حمایتی برای بیماران آرتریت پسوریاتیک یا آرتروز می‌تواند زندگی را لذت‌بخش کند. اعضای این گروه‌ها شما را به خوبی درک می‌کنند. امروزه با وجود اینترنت می‌توان به راحتی این گروه‌ها را پیدا کرد و در آنها عضو شد. ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺗﺨﺼﺼﯽ ﭘﺴﻮﺭﯾﺎﺯﯾﺲ ایران می‌تواند در این زمینه شما را راهنمایی کند.

14. مدیریت استرس را بیاموزید

استرس یکی از عوامل تحریکی شناخته‌شده پسوریازیس و حملات آرتریت پسوریاتیک است. این وضعیت می‌تواند تورم را تشدید کند. آشنایی با تکنیک‌های مدیریت استرس می‌تواند کیفیت زندگی این بیماران را ارتقا بخشد. تنفس عمیق، یوگای سبک و مدیتیشن در این زمینه بسیار کمک‌کننده هستند.

15. مراقب فشارخون خود باشید

تحقیقات اخیر نشان داده‌اند افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک در مقایسه با بیماران مبتلا به پسوریازیس، 30 درصد بیشتر به فشارخون بالا مبتلا می‌شوند. پسوریازیس خود به‌تنهایی خطر بروز بیماری‌های قلبی- عروقی را افزایش می‌دهد، بنابراین افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک در معرض خطر بسیار بیشتری برای ابتلا به این بیماری‌ها قرار دارند. اگر به این بیماری دچار هستید به‌طور منظم فشارخون و چربی‌های خونتان را بررسی کنید و آنها را در اسرع‌وقت تحت‌کنترل قرار دهید.

16. آزمایش قند خون بدهید

بیماران مبتلا به آرتریت پسوریاتیک در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 قرار دارند، بنابراین باید به‌طور مرتب قند خون خود را اندازه‌گیری کنند. این آزمایش را می‌توان با دستگاه‌های خانگی یا در مطب پزشک انجام داد. اگر قند خون کمی بالاتر از حد طبیعی باشد شاید بتوان آن را با رژیم غذایی سالم، ورزش و شیوه زندگی درست کاهش داد و از ابتلا به دیابت پیشگیری کرد. در این مورد حتما به توصیه‌های پزشک خود عمل کنید.

 چگونه با پسوریازیس کنار بیاییم؟

17. افسردگی را درمان کنید

حدود 60 درصد از مبتلایان به پسوریازیس افسردگی را تجربه می‌کنند، بنابراین مبتلایان به آرتریت پسوریاتیک نیز در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند. بعضی از داروهای درمان آرتریت پسوریاتیک نیز ممکن است علائم افسردگی را تشدید کنند. در این مورد حتما با پزشک خود مشورت کنید.

18. دوش آب گرم بگیرید

مبتلایان به آرتریت پسوریاتیک معمولا صبح‌ها با احساس خشکی مفاصل و درد بیدار می‌شوند. دوش آب گرم بعد از بیدار شدن می‌تواند این علائم را بهبود بخشد. اگر دست‌هایتان دردناک هستند آنها را چند دقیقه زیر شیر آب گرم بگیرید.

19. تحت‌نظر پزشک متخصص باشید

مشورت با روماتولوژیست برای مدیریت بلند‌مدت آرتریت پسوریاتیک ضروری است. این متخصص نه‌تنها وضعیت شما را به دقت تحت‌بررسی قرار می‌دهد، بلکه با آگاهی از جدیدترین و موثرترین داروها به درمان هرچه بهتر دردهای مفصلی کمک می‌کند.

20. سیگار نکشید

سیگار کشیدن نه‌تنها در بروز سرطان ریه، گلو، پانکراس، بیماری‌های مزمن ریوی، بیماری‌های قلبی و… نقش دارد، بلکه علائم آرتریت پسوریاتیک را نیز تشدید می‌کند. نتایج یک مطالعه روی 1500 بیمار مبتلا به آرتریت پسوریاتیک نشان داد سیگاری‌ها کمتر به دارو جواب می‌دهند و دیرتر بهبود پیدا می‌کنند.

21. رژیم غذایی سالمی داشته باشید

تورم حاصل از آرتریت پسوریاتیک می‌تواند به عروق خونی آسیب برساند و خطر بیماری‌های قلبی را بالا ببرد. خوردن میوه و سبزی تازه و غلات کامل و دوری از چربی‌های اشباع و مواد غذایی تصفیه‌شده می‌تواند خطر این بیماری‌ها را کاهش دهد.

22. ماهی بخورید

مکمل‌های روغن ماهی یا مصرف مرتب ماهی‌های چرب مثل سالمون و ماکارل نه‌تنها به سلامت قلب کمک می‌کند، بلکه التهاب را در بدن کاهش می‌دهد. توصیه می‌شود هر هفته 2 وعده ماهی چرب بخورید یا برای مصرف مکمل‌های روغن ماهی با پزشک خود صحبت کنید.

23. ذخایر ویتامین D بدن را پر کنید

تحقیقات نشان داده‌اند کمبود ویتامین D در افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک بیشتر دیده می‌شود. مدارک زیادی وجود ندارد که نشان دهد مقادیر بیشتر ویتامین D به بهبود این بیماری کمک می‌کند، اما این ویتامین برای سلامت بدن و استخوان‌ها بسیار مهم است. ویتامین Dرا می‌توانید از طریق نور آفتاب یا مکمل‌های خوراکی و تزریقی دریافت کنید. درمورد زمان لازم برای خوابیدن در آفتاب یا مکمل‌های مورد نیاز خود حتما با پزشک مشورت کنید.

24. به جای کشیدن، هل دهید!

کیف‌ها، کیسه‌ها و حتی کوله‌پشتی و ساک مسافرتی روی مفاصل و ستون فقرات فشار وارد می‌کنند. کیف‌های چرخ‌دار برای افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک بهترین انتخاب هستند. کیفی را انتخاب کنید که بتوانید آن را به جلو هل بدهید تا اینکه آن را روی زمین دنبال خود بکشید. کیف‌های 4 چرخ در این زمینه عالی هستند زیرا حین راه رفتن به راحتی با شما حرکت می‌کنند.

25. وزن را تقسیم کنید

اگر می‌خواهید وسیله یا کیسه‌ای حمل کنید باید وزن آن را بین دو دست تقسیم کنید، نه اینکه تمام کیسه‌ها را در یک دست بگیرید. همچنین بهتر است وزن را روی مفاصل بزرگ‌تر بیندازید. مثلا به جای گرفتن کیسه یا کیف با انگشت‌ها آن را روی بازو بیندازید.

26. از ادویه‌جات استفاده کنید

زردچوبه دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی است، بنابراین می‌تواند به کنترل حملات التهاب در پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک کمک کند. غذاهای خود را با این ادویه یا ادویه کاری طعم‌دار کنید. همچنین می‌توانید زردچوبه را به‌صورت کپسول‌شده یا مکمل استفاده کنید. برای انتخاب مکمل‌های ضدالتهاب حتما با پزشک مشورت داشته باشید.

27. از دسته و دستگیره کمک بگیرید

برای آشپزخانه، قاشق‌ها و لوازمی را انتخاب کنید که دارای دسته بلند و بزرگی هستند، به‌خصوص اگر از درد مفاصل دست و مچ رنج می‌برید. دستگیره‌های در نیز بهتر است به سمت بالا و پایین حرکت کنند تا اینکه چرخشی باشند.

28. وسایل خانه را تغییر دهید

تغییرات کوچک در خانه می‌تواند باعث تاثیرات بزرگ در کیفیت زندگی مبتلایان به آرتریت پسوریاتیک شود. برای مثال اگر قصد خرید ماشین لباسشویی دارید، ماشینی را بخرید که در آن از جلو بازمی‌شود و نه از بالا.

29. از مصرف الکل دوری کنید

مصرف الکل می‌تواند به کبد آسیب جدی وارد کند، حتی اگر فرد کاملا سالم یا جوان باشد. الکل علائم پسوریازیس را تشدید می‌کند، بنابراین می‌تواند در تشدید درد و التهاب آرتریت پسوریاتیک نیز نقش داشته باشد. علاوه بر این، الکل در تاثیرگذاری بعضی از داروها اختلال ایجاد می‌کند.

30. بیماری خود را مدیریت کنید

اگر به پسوریازیس مبتلا هستید و درعین حال از آرتریت پسوریاتیک رنج می‌برید، کنترل علائم پوستی نشان می‌دهد بیماری خود را تحت‌کنترل نگه داشته‌اید. خوشبختانه بسیاری از داروهای پسوریازیس برای آرتریت پسوریاتیک نیز تجویز می‌شوند. بعضی از عوامل تحریکی این دو بیماری نیز مشترک هستند؛ از جمله استرس، عفونت‌های پوستی و عفونت‌های استرپتوکوکی. آشنایی با عوامل تحریکی و راهکارهای کنترل این دو بیماری می‌تواند کیفیت زندگی بیمار را به کلی تغییر دهد.

31. خود را درگیر زندگی کنید

اگر قبل از تشخیص بیماری یک باغبان بودید، هنوز هم می‌توانید دست در خاک و گل کنید و از کار خود لذت ببرید. فقط ممکن است لازم باشد این کار را با نشستن روی صندلی انجام دهید تا اینکه روی زمین زانو بزنید. آرتریت پسوریاتیک نباید باعث شود از کار و زندگی روزمره خود دور بمانید. کافی است شیوه درست انجام فعالیت‌های مختلف را بیاموزید تا به زندگی قبلی خود بازگردید. پزشک در این مورد می‌تواند راهنمای خوبی باشد.

آرتریت پسوریاتیک چیست؟

آرتریت پسوریاتیک نوعی بیماری مزمن خودایمنی است که گاهی با روماتیسم مفصلی و استئوآرتریت (آرتروز) اشتباه گرفته می‌شود. در این بیماری، سیستم ایمنی بدن به بافت مفاصل، به‌خصوص انگشت‌ها، قوزک، زانوها، مچ و حتی گردن و ستون فقرات حمله می‌کند و باعث علائمی‌ مانند درد، ورم و خشکی در مفاصل می‌شود.

اگر آرتریت پسوریاتیک به‌موقع تشخیص داده نشود و بدون درمان باقی بماند منجر به آسیب دائمی در مفاصل خواهد شد. این بیماری معمولا در سنین 30 تا 50 سالگی ظاهر می‌شود، اگرچه در کودکی هم می‌تواند آغاز شود. آقایان و خانم‌ها هر دو به یک اندازه در معرض خطر ابتلا به آرتریت پسوریاتیک قرار دارند. در حال حاضر برای این بیماری درمان قطعی وجود ندارد، اما علائم آن قابل‌کنترل است. در صورتی که آرتریت پسوریاتیک منجر به تخریب مفاصل شود، فرد باید جراحی تعویض مفصل انجام دهد.

• ارتباط این بیماری با پسوریازیس: آرتریت پسوریاتیک معمولا در افراد مبتلا به پسوریازیس دیده می‌شود. پسوریازیس نوعی بیماری مزمن پوستی است که بر اثر حمله سیستم ایمنی به بافت پوست ایجاد می‌شود و لک‌های قرمز پوشیده شده با فلس‌های نقره‌ای روی پوست ایجاد می‌کند. درواقع، حدود 30 درصد از مبتلایان به پسوریازیس به آرتریت پسوریاتیک نیز مبتلا می‌شوند. در بیشتر این افراد، درگیری مفصلی حدود 5 تا 10 سال بعد از ظهور علائم پوستی دیده می‌شود.

البته در بعضی موارد درگیری مفصلی قبل از علائم پوستی پسوریازیس اتفاق می‌افتد. در 10 درصد از افراد نیز پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک همزمان ایجاد می‌شوند. شدت پسوریازیس بیانگر شدت آرتریت پسوریاتیک نخواهد بود. گاهی علائم آرتریت پسوریاتیک بسیار خفیف هستند.

• علائم آرتریت پسوریاتیک: مفاصل افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک معمولا قرمز و در لمس دردناک هستند. خشکی صبحگاهی مفاصل از مشکلات شایع این افراد است. مانند دیگر بیماری‌های خودایمنی، علائم این بیماری به‌صورت دوره‌ای خاموش می‌شود و مجدد شدت می‌یابد. درد آرتریت پسوریاتیک اغلب غیرمتقارن است. برای مثال یکی از زانوها ممکن است دچار مشکل شود، اما دیگری سالم بماند در صورتی که دردهای ناشی از روماتیسم معمولا دوطرفه هستند. تورم انگشت‌های دست و پا یکی از نشانه‌های خوب برای افتراق آرتریت پسوریاتیک از دیگر بیماری‌های مفصلی مثل روماتیسم است. این حالت در 40 درصد از افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک دیده می‌شود. بدشکلی انگشت‌ها نیز در 5 درصد از بیماران بروز پیدا می‌کند.

آرتریت پسوریاتیک علاوه بر مفاصل می‌تواند باعث درد و التهاب نقاط دیگر مثل محل اتصال تاندون یا لیگامان با استخوان شود. این علائم در پا ممکن است با خار پاشنه (پلانتار فاشیاتیس) اشتباه گرفته شود. در بعضی موارد، ناخن‌ها نیز بر اثر این بیماری رنگ‌پریده و دچار نقاط ریز فرورفته می‌شوند. حتی گاهی ناخن می‌افتد. البته این حالت در مردها شایع‌تر از خانم‌ها است و فقط در 5 درصد از بیماران دیده می‌شود. مبتلایان به آرتریت پسوریاتیک معمولا دردهای پشت را هم تجربه می‌کنند.

این درد می‌تواند در محل خشکی و التهاب مفاصل ستون فقرات، گردن، لگن یا تاندون‌ها و لیگامان‌های متصل به ستون فقرات ایجاد شود. درواقع، از هر 5 فرد مبتلا 1 نفر دچار درد در مفاصل ستون فقرات می‌شود. در 5 درصد از بیماران نیز درد ستون فقرات تنها علامت آرتریت پسوریاتیک است.

آرتریت پسوریاتیک مانند دیگر بیماری‌های خودایمنی،می‌تواند باعث خستگی و بی‌حالی شود. این موضوع دلایل زیادی دارد. تحقیقات نشان داده‌اند افرادی که دچار درد و ناتوانی جسمی یا استرس روانی هستند، بیشتر احساس خستگی را تجربه می‌کنند. التهاب ناشی از این بیماری از دیگر دلایل ایجاد خستگی است. خوشبختانه داروهای آرتریت پسوریاتیک معمولا این وضعیت را بهتر می‌کنند. یکی دیگر از علائم این بیماری، تار شدن، قرمزی و حساسیت چشم به نور است. البته این علائم در دیگر بیماری‌های خودایمن مثل روماتیسم مفصلی و ام‌اس نیز دیده می‌شوند..

مجله زیبایی ماه بانو

لاک ناخن؛ سمی خوش آب و رنگ!


وب‌سایت عصر ایران: اکثریت قریب به اتفاق زنان از لاک ناخن استفاده می کنند. اما آیا می دانستید لاک های ناخن حاوی ترکیبات شیمیایی سمی هستند که می توانند نه تنها از نظر ظاهری به بدن آسیب برسانند، بلکه از درون نیز مشکل آفرین باشند.

لاک ناخن؛ سمی خوش آب و رنگ!

 مطالعه ای جدید نشان داده است که بسیاری از محبوب‌ترین برندهای لاک ناخن بسیار بیشتر از آن چه به نظر می رسد می توانند مضر باشند.

طی این مطالعه که با حضور 24 زن که از لاک ناخن استفاده می کردند، صورت گرفت، پژوهشگران شناسایی نشانه های سموم شیمیایی در بدن این افراد را مورد بررسی قرار دادند. در همین راستا، آنها موفق به یافتن سموم در تمام شرکت کنندگان شدند که با لاک ناخن مرتبط بود.

تنها 10 ساعت پس از استفاده از لاک ناخن، 100 درصد شرکت کنندگان نشانه های تریفنیل فسفات را نشان دادند.

در مطالعه ای دیگر، همان تیم پژوهشی 10 لاک ناخن متفاوت را مورد آزمایش قرار داده و دریافتند هشت مورد از آنها حاوی این ماده شیمیایی هستند. افزون بر این، روی برچسب محصول دو نمونه از لاک های ناخن که حاوی تریفنیل فسفات بودند هیچ اشاره ای به وجود این ماده شیمیایی نشده بود. این می تواند به معنای آن باشد که تا 20 درصد از لاک های ناخن موجود در بازار حاوی یک ماده شیمیایی خطرناک هستند که حتی در فهرست مواد تشکیل دهنده به آن اشاره نشده است.

تریفنیل فسفات چیست؟

یکی از نگرانی های عمده درباره تریفنیل فسفات این است که در سیستم غدد درون ریز انسان اختلال ایجاد می کند. این ماده می تواند بر تنظیم هورمونی، سوخت و ساز، باروری و رشد تاثیرگذار باشد.

این مساله به ویژه برای دخترانی که به طور منظم از لاک ناخن استفاده می کنند می تواند مشکل آفرین باشد زیرا رشد هورمونی سالم بخشی کلیدی از روند رشد آنها محسوب می شود. این در شرایطی است که تریفنیل فسفات می تواند سلامت هر فردی را که در معرض آن قرار می گیرد را با خطر جدی مواجه سازد.

تریفنیل فسفات در قالب موارد زیر نیز شناخته می شود:

  • سم عصبی
  • سم غدد درون ریز
  • سم باروری
  • محرک پوست
  • آلرژن (ماده آلرژی‌زا)

از دیگر ترکیبات خطرناک موجود در لاک ناخن می توان به موارد زیر اشاره کرد:

فرمالدئید

فرمالدئید یک عامل سرطان زای شناخته شده است که می تواند در آب یا هوا حل شود. قرار گرفتن در معرض این ماده شیمیایی می تواند نشانه هایی مانند تنگی نفس و آسم را ایجاد کند. افراد مبتلا به بیماری های مزمن هر چه بیشتر مستعد مسمومیت با فرمالدئید هستند.

تولوئن

این ماده شیمیایی به واسطه اختلال در رشد کودکان شناخته شده است و این در شرایطی است که برخی دانشمندان آثاری از آن را در شیر مادر یافته اند. افزون بر این، تولوئن می تواند تحریک کننده پوست باشد.



مجله زیبایی ماه بانو

این ضایعات پوستی چاره ای جز جراحی ندارند!


1. ضایعات مشکوکی که باید نمونه‌برداری شوند

مورد اول وجود ضایعاتی روی پوست است که مبهم و گنگ هستند و پزشک نمی‌تواند با معاینه بالینی و شرح‌حال گرفتن از بیمار نوع ضایعه را مشخص کند. تشخیص نوع ضایعات بسیار مهم است زیرا بعضی از ضایعات ممکن است سرطانی باشند که با تشخیص زودهنگام می‌توان جلوی گسترش بیماری را گرفت. برای این کار قسمتی یا همه ضایعه باید توسط جراحی‌ برداشته شود.

به این روش «بیوپسی» یا «نمونه‌برداری» گفته می‌شود. نمونه برداشته‌شده باید به آزمایشگاه پاتولوژی یا آسیب‌شناسی فرستاده شود تا با بررسی‌های بیشتر نوع ضایعه و سلول‌ها از نظر خوش‌خیم و بدخیم بودن مشخص شود.

 

این ضایعات پوستی چاره ای جز جراحی ندارند! 

2. ضایعاتی که فرد را از نظر زیبایی دچار مشکل می‌کنند

مورد بعدی که در پوست به جراحی نیاز دارد، وجود ضایعاتی است که مشکلی از نظر سلامت برای بیمار ایجاد نمی‌کنند ولی از نظر زیبایی مشکل‌ساز هستند. این ضایعات اغلب در سر و صورت قرار دارند و بیماران تمایل دارند از دست آنها خلاص شوند. در این مواقع درمان براساس شکایت بیمار است و متخصص پوست ضایعات را با جراحی ساده‌ای برمی‌دارد.

3 .ضایعاتی که عود‌کننده هستند

گاهی نیز ضایعات پوستی عود‌کننده هستند مانند کیست‌های زیرپوستی، برای نمونه کیست پیلونیدال که با عفونی شدن باعث درد و آزار زیاد بیمار می‌شود. در این مواقع نیز می‌توان کیست را با جراحی خارج کرد. البته کیست‌های دیگری که باعث می‌شوند بیمار به‌طور مکرر برای از بین بردن عفونت از آنتی‌بیوتیک استفاده کند هم بهتر است جراحی و خارج شوند.

4. ضایعاتی که خوش‌خیم‌اند ولی برای فرد مزاحمت ایجاد می‌کنند

درست است که ضایعات پوستی خوش‌خیم سلامت را به خطر نمی‌اندازند ولی گاهی اوقات در مکانی از بدن قرار دارند که در تماس با لباس، آویز و… هستند، مثلا کنار یقه لباس یا کنار گردنبند، ساعت و… یا در آقایان در محل رویش موی صورت مانند ریش و سبیل که هنگام اصلاح باعث برخورد تیغ با ضایعه می‌شود. در این مواقع نیز عمل جراحی برای برداشتن ضایعات انجام می‌شود.

5 .ضایعاتی که سرطانی هستند

مورد آخر، ضایعات سرطانی هستند. سرطان‌ها بسیار خطرناک‌اند و باید زود تشخیص داده شوند. اولین راه تشخیص نمونه‌برداری است. بعد از به‌دست آمدن جواب تنها راهکار برای این ضایعات برداشتن کامل ضایعه و تمیز کردن اطراف آن است. البته پزشک باید براساس شدت، نوع ضایعه و میزان پیشروی آن تصمیم بگیرد که ضایعه از چه راهی خارج شود. مشهورترین ضایعات پوستی به ترتیب سرطان‌های سلول‌های پایه‌ای، سرطان سلول‌های سنگفرشی و ملانومای بدخیم هستند.

6. خال‌های خوش‌خیم و بدخیم را بشناسید

خال‌ها ضایعات مسطح یا برجسته‌ای روی پوست هستند که اندازه و رنگ‌های مختلفی دارند. اغلب آنها خوش‌خیم هستند و اگر مشکلی ایجاد نکنند، به دستکاری و جراحی نیاز ندارند. علت رنگی بودن آنها هم این است که از خانواده ملانوسیت‌ها هستند. (ملانوسیت‌ها سلول‌های حاوی رنگدانه هستند) این سلول‌ها ممکن است در دوران جنینی در لایه پوستی باقی بمانند و با افزایش سن، عوامل محیطی و… به رنگ‌های مختلفی درآیند. بعضی از افراد به‌طور ژنتیکی خال‌های زیادی در سراسر بدن دارند که ممکن است تا 100 خال هم برسد.

 

بعضی از خال‌ها از همان بدوتولد وجود دارند. بعضی هم طی سالیان ایجاد می‌شوند. البته همان‌طور که ذکر شد، خال‌ها تحت‌تاثیر محیط مثل اشعه آفتاب قرار می‌گیرند. بنابراین یک راه جلوگیری از بروز خال جدید محافظت از پوست در برابر اشعه آفتاب است. البته این روش صددرصدی نیست. خال‌هایی که تغییر شکل و رنگ دهند یا رشد فزاینده‌ای داشته باشند، دچار خونریزی، خارش و زخم شوند یا تغییراتی در حاشیه آنها ایجاد شود، مشکوک‌اند و به بررسی نیاز دارند. خال‌ها با روش‌های مختلفی مانند سوزاندن، لیزر، تراشیدن سطح خال و… برداشته می‌شوند. اگر بعد از برداشتن ضایعه، خال دوباره عود کند، خال جدید حتما به نمونه‌برداری نیاز دارد. خال‌هایی که سطح وسیعی از پوست را اشغال کرده‌اند یا در نقاط مهمی از بدن مانند پلک قرار دارند که با دست زدن به آنها احتمال آسیب‌رسیدن به پلک چشم وجود دارد نباید دستکاری شوند.

حرف آخر

پوست عضو حساسی از بدن است که از نظر زیبایی نقش مهمی ایفا می‌کند. اغلب بیماران از روش‌های جراحی که باید روی پوست و صورت انجام شود و جوشگاه بعد از جراحی باقی می‌ماند، نگران هستند. البته تا حدودی درست است و معمولا جوشگاه باقی می‌ماند ولی امروزه روش‌های متعددی وجود دارد که می‌توان ناحیه جوشگاه به جا مانده را به حداقل رساند. روش‌های مختلف جراحی وجود دارد. برای برداشتن بعضی از ضایعات ممکن است لیزر استفاده شود. گاهی هم از دستگاهی به نام «الکتروکوتر» استفاده می‌شود.

 

دستگاه‌هایی به نام RF یا رادیوفرکوئنسی نیز وجود دارد که برخلاف الکتروکوتر جوشگاه بهتری برجای می‌گذارد. روش سوزاندن با سرما یا کرایوتراپی نیز که با استفاده از ازت مایع و حرارت 90- درجه انجام می‌گیرد نیز وجود دارد که با تشخیص پزشک برای بعضی از بیماران به‌کار می‌رود، اما همه این روش‌ها برای ضایعات خوش‌خیم استفاده می‌شود. در مواقعی که ضایعه سرطانی است، فقط یک راه وجود دارد و آن استفاده از تیغ جراحی برای برداشتن ضایعه است.

گاهی بیماران نمی‌دانند که برای بعضی از ضایعات یا اشکالات پوستی به متخصص جراحی پلاستیک مراجعه کنند یا متخصص پوست، ولی به‌طور کلی جراحی‌هایی که نیاز به بیهوشی دارند را متخصصان پوست انجام نمی‌‌دهند و بیماران باید به متخصصان دیگری مثل جراحان پلاستیک ارجاع داده شوند. این جراحی‌ها به مراکز تخصصی مجهز نیاز دارند و بیماران باید آگاه باشند که جراحی‌های همواره با بیهوشی را در مراکز غیرمعتبر و بدون تجهیزات انجام ندهند.

 

برای درمان مشکلات پوستی همپوشانی کمی بین متخصصان پوست و جراحان ترمیمی وجود دارد و این موضوع اجتناب‌ناپذیر است. ما همواره با چنین مشکلی مواجه هستیم ولی وقتی بیمار مراجعه می‌کند، متخصصان پوست و ترمیمی و زیبایی راهنمایی‌های لازم را به بیماران ارائه می‌دهند.

*متخصص بیماری‌های پوست و مو، عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌ا…(عج)



مجله زیبایی ماه بانو

دشمنان پوست خود را بشناسید


هفته نامه سلامت – ترجمه ندا احمدلو: برنامه‌های مراقبت از پوست باید با شرایط آب‌وهوایی زمستان و عادت‌های رفتاری افراد در این فصل سازگار باشند. بیشتر افراد در زمستان ترجیح می‌دهند که حرارت وسایل گرمایشی را در خانه بالا ببرند و از دوش آب داغ برای گرم کردن بدن کمک بگیرند. با این‌حال،‌ دوش آب داغ و هوای گرم و خشک داخل خانه اصلا برای مشکلات پوستی خاصی مانند اگزما و پسوریازیس مناسب نیستند.

 

شاید فکر کنید که عواملی مانند استرس، کاهش اثربخشی داروها و خود شرایط آب‌وهوایی زمستان،‌ مشکلات پوستی شما را تشدید می‌کنند، اما چنین تصوراتی نباید هیچ اختلالی در برنامه‌های مراقبت از پوست ایجاد کنند. دکتر امانوئل ماوراکیس، استاد بیماری‌های پوست دانشگاه کالیفرنیا، در این مطلب، ما را با 5 دشمن پوست‌های مبتلا به اگزما و پسوریازیس و موثرترین توصیه‌های زمستانی برای مراقبت از پوست‌های مبتلا به این بیماری‌ها آشنا کرده است.

 

 دشمن پوست خود را بشناسید

دشمن شماره 1. خشکی هوا

دکتر ماوراکیس به این نکته مهم اشاره می‌کند که استفاده از وسایل گرمایشی در زمستان، هم پوست را خشک می‌کند و هم رطوبت هوای خانه را کاهش می‌دهد.

• راه‌حل: مرطوب‌سازی پوست و افزایش رطوبت هوا در خانه: اولین گام برای مراقبت از پوست در این فصل، افزایش رطوبت هوا و مرطوب‌سازی پوست به‌طور منظم است. زمانی که هوای سرد با استفاده از وسایل گرمایشی به هوای گرم تبدیل می‌شود (همان اتفاقی که در زمستان و در محیط‌های بسته مانند خانه شاهدش هستیم) رطوبت نسبی هوا کاهش می‌یابد. خشکی هوا در چنین شرایطی، پوست را خشک خواهد کرد و باعث التهاب و خارش پوستی خواهد شد. با توجه به همین نکته، باید از دستگاه‌های مرطوب‌کننده هوا مانند بخور سرد و گرم برای برگرداندن رطوبت به هوای خانه استفاده کنیم. البته دستگاه‌های مرطوب‌کننده هوا باید به‌طور منظم تمیز شوند و سطح رطوبت این دستگاه‌ها نیز در حد متوسط قرار داده شود.

پوست انسان‌ها در فصل زمستان، بسیار سریع‌تر از فصل‌های دیگر خشک می‌شود. پس مرطوب‌سازی پوست در زمستان باید جدی‌تر از فصل‌های دیگر انجام شود. برای مرطوب‌سازی پوست بهتر است با لوسیون‌های حاوی سرامید (مخصوصا در موارد ابتلا به اگزما) شروع کنید و بعد از کرم‌های مرطوب‌کننده بسیار چرب برای حفظ رطوبت در پوست کمک بگیرید. بعد از حمام یا دوش نیز باید در همان دقایق اولیه مرطوب‌سازی را انجام بدهید تا از خشک‌شدن پوست جلوگیری کنید.

دشمن شماره 2. آب داغ

قرار گرفتن پوست در معرض تماس با آب داغ خیلی سریع به خشکی پوست منجر می‌شود و این اتفاق به‌طور کلی برای افراد مبتلا به اگزما یا پسوریازیس مضر است.

• راه‌حل: پرهیز از حمام یا دوش طولانی با استفاده از آب داغ:با توجه به نکته فوق‌الذکر، دکتر ماوراکیس توصیه می‌کند ‌زمان حمام یا دوش نباید بیشتر از 10 تا 15 دقیقه باشد و اصلا نباید از آب داغ استفاده کرد. علاوه بر این، استفاده کردن از روغن مرطوب‌کننده در حمام نیز مانع از کاهش رطوبت پوست می‌شود. بلافاصله بعد از بیرون آمدن از حمام نیز، باید از چند لایه مرطوب‌کننده استفاده کنید. فراموش نکنید این کارها زمانی به نتیجه مثبت منجر می‌شوند که حرارت آب را در حد متوسط حفظ کنید.

دشمن شماره 3. افت ایمنی

با توجه به اینکه افراد مبتلا به پسوریازیس از داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی مانند سیکلوسپورین استفاده می‌کنند، بسیار راحت‌تر به ویروس‌های مختلف یا عفونت‌های باکتریایی مبتلا می‌شوند. بنابراین ابتلا به بیماری‌هایی مانند آنفلوانزا در زمستان می‌تواند کنترل مشکلات پوستی را تا چند هفته با اختلال مواجه کند زیرا مصرف داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی باید تا بهبود آنفلوانزا متوقف شود.

• راه‌حل: مراقبت از سلامت عمومی:‌حفظ سلامت عمومی در زمستان، یکی از راهکار‌های مهم برای مراقبت از پوست‌های مبتلا به پسوریازیس است. انجام اقدامات لازم برای پیشگیری از ابتلا به بیماری‌های مختلف، مانند دریافت واکسن آنفلوانزا، مهم‌ترین گام در راستای حفظ سلامت عمومی در زمستان است. اگر احساس کردید به سرماخوردگی مبتلا شده‌اید، بیشتر استراحت کنید، مایعات زیاد بنوشید و حجم کارهایتان را به حداقل برسانید. شستن دست‌ها به‌طور منظم، خصوصا بعد از دست دادن با دیگران، نیز یکی از نکات مهم برای سالم ماندن در فصل زمستان است.

دشمن شماره 4. کم‌خوابی و پرکاری

بعضی از افراد فکر می‌کنند هرچه کمتر بخوابند، می‌توانند به کارهای بیشتری در طول روز رسیدگی کنند و اساسا به استراحت زیاد نیازی ندارند. اما این کار باعث افت سیستم ایمنی بدن می‌شود و به پوست آسیب می‌رساند. تحقیقات علمی نشان می‌دهند استراحت کردن واقعا برای افراد دارای شخصیت نوع A (افرادی با شخصیت تیپA ، پرانرژی، پرخاشگر، مهاجم، جاه‌طلب، سختکوش، پرفعالیت و کم‌حوصله هستند که تمایل دارند در فعالیت‌های رقابت‌آمیز و مشاغلی که فشار زیادی به آنها می‌آورد شرکت کنند و مسوولیت‌های فراوان‌تری را متحمل شوند) سخت است. با این ‌حال، گروه دیگری از افراد به استراحت کامل برای تسکین استرس نیاز دارند و در غیر این صورت، سریعا با تشدید مشکلات پوستی (خصوصا اگزما و پسوریازیس) مواجه می‌شوند.

• راه‌حل: ورزش و خواب کافی: همه افراد، خصوصا افراد دارای شخصیت نوع A، می‌توانند از طریق فعالیت‌های ورزشی به تمدد اعصاب دست پیدا کنند. البته در فصل زمستان، پرداختن به فعالیت‌های ورزشی در فضاهای باز همیشه امکان‌پذیر نیست. بنابراین، بهتر است خودتان را در این فصل به ورزش‌های خانگی عادت بدهید یا دستگاه‌هایی مانند تردمیل خریداری کنید. استراحت و ورزش در کنار هم به تمدد اعصاب شما کمک می‌کنند و 3 فایده مهم دارند؛ کاهش استرس، بهبود وضعیت خواب و آرامش ذهن. همه این نکات برای تقویت سلامت پوست ضروری هستند.

دشمن شماره 5. استرس و نوسانات خُلقی

زمستان با چالش‌های خاص خودش همراه است و بسیاری از افراد در این فصل با نوسانات خُلقی مواجه می‌شوند. نوسانات خلقی شدید و استرس بیش از حد کنار هم می‌توانند عفونت‌های پوستی (فولیکولیت) ‌را افزایش بدهند، بثورات ناشی از اگزما را در سرتاسر پوست صورت پخش کنند، مشکلات ناشی از پسوریازیس را در سطح پوست سر تشدید کنند و به‌طور کلی جوش‌های مختلفی در سطح پوست ایجاد کنند.

• راه‌حل: تکنیک‌های آرام‌سازی و مدیریت استرس: به ‌گفته دکتر ماوراکیس، پوست افراد مبتلا به پسوریازیس در صورت وجود استرس زیاد یا نوسانات خلقی شدید، واکنش مناسبی نسبت به روندهای درمانی نشان نمی‌دهد. محققان هنوز در حال تحقیق درباره ارتباط بین احساسات بشری و وضعیت پوست هستند، اما تایید کرده‌اند چنین ارتباطی واقعا وجود دارد.

 

بنابراین، تلاش برای کنترل نوسانات خلقی و بحران‌های مختلف زندگی به تسکین مشکلات پوستی خاص مانند اگزما و پسوریازیس هم کمک می‌کند. گاهی اوقات کارهای ساده‌ای مانند تلاش برای مثبت‌اندیشی، پیاده‌روی، مدیتیشن (آرام‌سازی) و در میان گذاشتن احساسات با همسر، والدین یا دوستان، به شما کمک می‌کند با استرس شدید مقابله کنید و مانع از تشدید مشکلات پوستی در فصل زمستان شوید.



مجله زیبایی ماه بانو

چند ماسک طبیعی، برای از بین بردن دانه‌های سر سیاه پوست



وب‌سایت عصر ایران: هنگامی که منافذ پوست مسدود می شوند، چربی طبیعی پوست نمی تواند به سمت سطح جاری شود و با گذشت زمان سخت‌تر شده و به واسطه قرار گرفتن در معرض اکسیژن به رنگ سیاه در می آید.

دانه های سر سیاه یکی از شایع‌ترین مشکلات پوستی هستند. این دانه های کوچک، به ویژه در منطقه T صورت انسان (پیشانی، بینی، و چانه) پدیدار می شوند.

دانه های سر سیاه زمانی شکل می گیرند که منافذ پوست به واسطه تولید چربی بیش از اندازه، ذرات موجود در هوا، و سلول های مرده که روی سطح پوست باقی مانده اند، مسدود می شوند.

هنگامی که منافذ پوست مسدود می شوند، چربی طبیعی پوست نمی تواند به سمت سطح جاری شود و با گذشت زمان سخت‌تر شده و به واسطه قرار گرفتن در معرض اکسیژن به رنگ سیاه در می آید. در شرایطی که این شرایط بی ضرر بر سلامت انسان تاثیرگذار نیست، حضور این دانه های سر سیاه می تواند از نظر زیبایی آزاردهنده باشد، زیرا ظاهری چرب و پر از لکه به پوست می بخشند.

در برخی موارد دانه های سر سیاه نشان دهنده تغییرات هورمونی چشمگیر، به ویژه در فعالیت آندروژن، هستند.

خوشبختانه روش های طبیعی بسیاری برای مقابله با دانه های سر سیاه بدون این که به پوست آسیبی برسد یا نیاز به درمان های پر هزینه باشد، در دسترس هستند. در ادامه با چند ماسک خانگی که در صورت استفاده منظم به پاکسازی پوست و مقابله با این مشکل کمک می کنند، بیشتر آشنا می شویم.

ماسک آناناس عسل

ترکیب آناناس و عسل می تواند گزینه درمانی خوبی برای افزایش طراوت و پاکسازی پوست باشد و با استفاده از آن می توان با دانه های سر سیاه آزاردهنده نیز خداحافظی کرد. این دو ماده pH طبیعی پوست را بدون ایجاد خشکی بیش از اندازه یا دیگر عوارض جانبی نامطلوب تنظیم می کنند.

ماسک آناناس عسل به لطف محتوای آنتی اکسیدانی فوق العاده خود در پیشگیری از پیری زودرس نیز موثر است.

مواد تشکیل دهنده:

یک برش آناناس

دو قاشق غذاخوری عسل (50 گرم)

آماده سازی:

مواد تشکیل دهنده ماسک را در یک مخلوط کن بریزید و تا زمان شکل گیری یک ترکیب نرم آنها را مخلوط کنید.

محصول به دست آمده را روی مناطق تحت تاثیر قرار گرفته بمالید و اجازه دهید 15 تا 20 دقیقه به همان حالت باقی بماند.

پس از آن، پوست خود را شستشو دهید و این کار را دو یا سه بار در هفته انجام دهید.

ماسک ژلاتین شیر

ژلاتین یک ماده سرشار از مواد مغذی است که به پاکسازی مواد زائد مسدود کننده منافذ پوست کمک می کند. در ترکیب با اندکی شیر، ماسکی موثر در زمینه از بین بردن دانه های سر سیاه و هر گونه تجمع سلول مرده پوست شکل می گیرد.

مواد تشکیل دهنده:

یک قاشق غذاخوری ژلاتین بدون طعم (7 گرم)

شش قاشق غذاخوری شیر (60 گرم)

آماده سازی:

ژلاتین را با شیر ترکیب کنید تا یک خمیر غلیظ شکل بگیرد.

این خمیر را به مدت 10 ثانیه در مایکروفر قرار دهید و سپس زمانی که به اندازه کافی سرد شد، آن را روی مناطق تحت تاثیر قرار گرفته پوست بمالید.

اجازه دهید خمیر به مدت 15 دقیقه روی پوست باقی بماند و سپس آن را با دقت پاک کنید.

پوست خود را با آب گرم شستشو دهید و این کار را سه بار در هفته تکرار کنید.

ماسک گوجه فرنگی آلوئه ورا

آنتی اکسیدان های موجود در گوجه فرنگی و قدرت آبرسانی آلوئه ورا در کنار یکدیگر ترکیبی فوق العاده برای پاکسازی و افزایش شادابی پوست ایجاد می کنند.

مواد تشکیل دهنده:

یک گوجه فرنگی رسیده

دو قاشق غذاخوری ژل آلوئه ورا (30 گرم)

آماده سازی:

مواد تشکیل دهنده را در یک مخلوط کن بریزید و تا زمانی که به خوبی با یکدیگر ترکیب شوند به مخلوط کردن ادامه دهید.

ترکیب به دست آمده را روی کل صورت خود بمالید و اجازه دهید به مدت 20 دقیقه به همان حالت باقی بماند.

پوست خود را با آب گرم شستشو دهید و این کار را یک روز در میان انجام دهید.

ماسک سفیده تخم مرغ خاک رس

سفیده تخم مرغ و خاک رس دارای ویژگی های لایه برداری هستند که به پاکسازی پوست و از بین بردن دانه های سر سیاه و انواع دیگر عیوب کمک می کنند.

مواد تشکیل دهنده:

سفیده یک عدد تخم مرغ

دو قاشق غذاخوری خاک رس (24 گرم)

آماده سازی:

سفید تخم مرغ را بزنید و با دو قاشق غذاخوری خاک رس ترکیب کنید.

ترکیب به دست آمده را روی مناطق چرب پوست، به ویژه مکان هایی که دانه های سر سیاه قرار دارند، بمالید.

اجازه دهید به مدت 30 دقیقه در همان حالت باقی بماند و سپس پوست خود را با آب گرم شستشو دهید.

این کار را تا سه بار در هفته انجام دهید.

ماسک دارچین عسل

ماسک‌های طبیعی برای خداحافظی با دانه‌های سر سیاه

دارچین و عسل یک محصول مرطوب کننده و مقوی را برای محافظت از پوست و کاهش ظهور آکنه و دانه های سر سیاه شکل می دهند.

هر دو ماده سرشار از آنتی اکسیدان ها و عوامل فعال هستند و با استفاده منظم، از پیری زودرس سلولی نیز پیشگیری می کنند.

مواد تشکیل دهنده:

یک قاشق چایخوری دارچین (5 گرم)

دو قاشق غذاخوری عسل (50 گرم)

آماده سازی:

دارچین و عسل را با یکدیگر ترکیب کنید و آن را روی پوست خود بمالید.

اجازه دهید به مدت 30 دقیقه به همان حالت باقی بماند و سپس پوست خود را شستشو دهید.

این کار را یک روز در میان پیش از خواب انجام دهید.



مجله زیبایی ماه بانو